Een zondag. Voor mij is het zo’n dag waarop ik twijfel wat te doen. Even niets? Of er juist een productieve dag van maken? Volgens het geloof is het wel een officiele rustdag, maar ik ben niet gelovig. Toch vind ik het persoonlijk altijd stil op straat. Behalve wanneer de zon schijnt dan, maar dan hoor je alleen vrolijke gelach en veel gekwebbel en zie je spelende kinderen. In mijn ogen een soort rust, maar dan ieder op zijn eigen manier. Ik heb het vooral over werk, over school. Wel of niet aan de slag? Vandaag deed ik het wel. Zeker als ik in de ochtend voel dat ik daar die dag zin in heb. Of juist niet…

Normaal gesproken ben ik niet van het uitstellen. Schoolopdrachten heb ik het liefst zo snel mogelijk af, mail houd ik bij en opdrachten online rond ik het liefst ook zo goed en snel af als ik kan. Oké, misschien stel ik het leren voor de tentamens nog wel eens uit, maar verder… nee, ik ben van het plannen en uitvoeren. Toch vertoon ik nu toch wel uitstelgedrag. Nee hoor, niet meer school. Ik werk heel hard. Misschien dat je me daarom de afgelopen dagen juist wat minder dan normaal online hebt gezien. Ook niet qua opdrachten online, want daar kom ik gewoonweg door school momenteel even niet aan toe. Ik heb het over de rijlessen die ik binnenkort ga beginnen.

Afgelopen week had de klas protest. Voor een opdracht moeten we naar de kerk, om vervolgens een reflectieverslag erover te schrijven. Voor de gelovigen onder ons geen probleem, zou je denken. Dus wel, want je mag niet naar je eigen kerk. En ik kan me heel goed voorstellen dat je niet graag ineens naar een andere kerk wil gaan dan. Vanochtend, want anders moest ik op mijn verjaardag volgende week, zijn vriendlief en ik richting de kerk gegaan. De kerk die hij wel kent, maar voor mij totaal onbekend. Ondanks dat ik niet gelovig ben, ontdekte ik wel één ding: ik vind mijn ‘eigen’ kerk fijner.

Steeds meer mensen om me heen kruipen achter het stuur. Ze nemen autorijlessen, zijn al druk bezig of hebben hun rijbewijs al. Natuurlijk, ik zit nu in de leeftijdsgroep die hier druk mee bezig is, maar ik heb altijd het motto gehad dat ik me met het openbaar vervoer en de fiets prima red. Nog steeds ben ik van mening dat ik overal wel kan komen, maar het idee dat ik wel de auto kan pakken, begint me steeds meer te trekken. Zeker omdat mensen me er steeds naar vragen of er iets over zeggen. Misschien moet ik het dan toch maar doen. Kunnen rijden heeft natuurlijk zo zijn voordeel, alleen de rijlessen en examen is een beetje ontzettend prijzig…

Een tijdje terug werd mijn aandacht gewekt door de lepeltheorie. ‘Zo is het om chronisch ziek te zijn.’ De hele theorie en het verhaal ga ik niet uitleggen. Wil je het lezen? Ga naar Lisanne Leeft of Violet Mirror. Alles staat op deze blogs prima uitgelegd. Het enige waar ik me vandaag op wil focusen, is op de ervaring. Chronisch ziek of gehandicapt zijn. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om beperkt te zijn in mijn dagelijks leven. Ik heb een druk schema en wil het liefst altijd wel wat te doen hebben. Iets wat niet mogelijk is als je maar een beperkt aantal lepels per dag hebt. Ik realiseerde me dat het me moeilijk lijkt om dit te doorstaan, maar dat ik vooralsnog niet wist wat het werkelijk in zou houden. Tot ik van de week ziek werd. Ik besloot het bij te houden.