Een tijdje terug werd mijn aandacht gewekt door de lepeltheorie. ‘Zo is het om chronisch ziek te zijn.’ De hele theorie en het verhaal ga ik niet uitleggen. Wil je het lezen? Ga naar Lisanne Leeft of Violet Mirror. Alles staat op deze blogs prima uitgelegd. Het enige waar ik me vandaag op wil focusen, is op de ervaring. Chronisch ziek of gehandicapt zijn. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om beperkt te zijn in mijn dagelijks leven. Ik heb een druk schema en wil het liefst altijd wel wat te doen hebben. Iets wat niet mogelijk is als je maar een beperkt aantal lepels per dag hebt. Ik realiseerde me dat het me moeilijk lijkt om dit te doorstaan, maar dat ik vooralsnog niet wist wat het werkelijk in zou houden. Tot ik van de week ziek werd. Ik besloot het bij te houden.

Het is maandagavond. We hebben net gekeken, papa en ik. Ik ben heel eventjes thuis. Even terug van weggeweest. Maar niet voor lang. Rond zeven uur op weg naar het zwembad. Even ruim een uur zwemmen. Heerlijk. Mijn gedachten leegmaken. Even geen school. Geen werk. Geen zorgen. Alleen het water en ik. En de mensen die ik ken in het zwembad natuurlijk, altijd gezellig. Op maandagavond is er niet alleen banen- en vrijzwemmen, maar ook aqua joggen. Heerlijk intensieve oefeningen doen op muziek. Mij te vermoeiend, al wil vriendje nog een keer zien dat ik mee doe. Mij niet gezien. Maar de muziek. Ja, de muziek is altijd wel fijn, al kan ik niet op een ritme zwemmen. Dat is dan weer jammer.

Aan tafel. Het diner is net afgeruimd. Er worden mandarijnen uitgedeeld. Ik hoef ze niet, houd er niet van. Ineens valt me iets op aan het tafareel. Ik ben niet thuis, eet bij familie. Mijn tante, oom, nichtje en neef zitten aan tafel. Ik kan me niet herinneren dat ik eerder zo bij hen heb gezeten. Dan was de rest van de familie er ook nog altijd bij. Daarnaast valt er nog iets op: mijn oom zit aan tafel. Terwijl hij er al een aantal jaar niet meer is. Is dit een herinnering? Nee, want de rest ziet er even oud uit als in het echte leven. “Joost?” vraag ik, maar mijn oom reageert niet. Ik heb het hard genoeg gezegd, het is niet dat hij me niet zou verstaan. Blijkbaar kan hij me niet verstaan. Ik krijg een raar gevoel en als het volgende moment om me heen kijk, zie ik ineens dat de rest van mijn familie ook aanwezig is. Ieder gezin heeft een eigen tafel, mijn grootouders kijken toe vanuit de oppertafel. Het vreemde is dat de mensen die weg zijn gevallen uit de familie, nu gewoon aanwezig zijn. Maar als ik naar de tafel van ons gezin kijk, zie ik ineens dat ik aan tafel zit. Ik hoor er niet bij, maar toch ook weer wel.

Slaperig kom je uit je bed. Het is koud. Je wilt terug de warmte in, maar maakt je toch klaar voor de dag. Ineens besef je dat het maandagochtend is. Zondagnacht zou er vorst komen. Die heeft blijkbaar echt een bezoekje gewaagd aan de aarde, want de auto is bevroren. Eerst krabben, dan op weg richting huis. Althans, je hoeft zelf niet te rijden. Dat doet je lieve vriend voor je, die je 20 minuten later afzet thuis. Werkze, schat. Ik zie je vanavond weer.

Ondanks de vrieskou en de vorst, schijnt de zon in volle glorie. Dat geeft op zichzelf alleen al een warm gevoel van binnen, maar het brengt ook verwarring mee. Wanneer kunnen wij nu echt zeggen dat we zomer, lente, herfst of winter hebben? Het weer gaat z’n eigen gang. Het lijkt nergens aan vast te knopen zijn. Net zoals mijn emoties en gedachten, soms.

We zijn alweer drie dagen bezig in het nieuwe jaar. Drie dagen. De tijd gaat snel. Voor je het weet, is er alweer een jaar voorbij. Dit geldt ook voor het schooljaar: we zitten alweer bijna op de helft. Ongelooflijk, toch? Dat niet alleen, er zijn zoveel dingen gebeurd. Het één komt na het andere, je houdt het eigenlijk niet meer bij. Maar toch heb ik een goed begin van het nieuwe jaar gehad. Mijn humeur is opperbest en daarbij heb ik nog lekker een paar dagen vakantie. Met één woord: genieten.