Zoals sommigen van jullie misschien al hadden vernomen van mijn tweets, heeft mijn vader tot nu twee afspraakjes gehad met een vrouw. Eéntje twee weken geleden, toen hij pas om half drie weer thuis kwam. Ja, ik heb serieus gewacht tot hij weer thuiskwam. Het was niet alsof ik niets te doen had, heb mij toen prima vermaakt met internet en Gossip Girl. De tweede afspraak vond zich afgelopen vrijdag plaats. Ze kwam eten.

Vrijdagmiddag vroeg ik aan mijn vader wat haar naam nu eigenlijk was. Hij had het blijkbaar al eens eerder gezegd en friste toen mijn geheugen even op: “Waar leek haar naam ook alweer op?” Simpel: mijn moeder. Enkel, mijn moeder heeft het verkleinwoord van haar als naam. Dacht ik. ‘s Avonds vertelde zij mij namelijk dat ze precies zoals mijn moeder heette, hoewel zij dit niet wist.

“W., wil je ook wat te drinken?” vroeg mijn vader aan haar en de eerste keer dat ik het hoorde, dacht ik serieus dat mijn moeder erbij was. Al vrij snel herinnerde ik mij dat de vrouw die nu bij ons was, bij ons zou eten, dezelfde naam draagt als mijn moeder. In dat opzicht heeft Daniëlle helemaal gelijk. Het is verwarrend en bovendien best vreemd als je vader afspreekt met iemand als de vrouw die hij jaren geleden lief had en bovendien jouw moeder is.

Dat niet alleen, ik vind het raar dat mijn vader weer aan het afspreken is. Nee, ze is zijn vriendin niet en ik weet ook niet of ze dat wel worden zal, maar toch is er een (andere) vrouw in zijn leven. Ja, ik weet dat ik vrijdag weg zal gaan en een eindje bij mijn ouders weg zal zijn. Toch blijft het vreemd, hoewel ze wel aardig is en, oh ja, een behoorlijk kletstante.

Precies op dit moment – als je de post tenminste leest op het tijdstip dat hij gepubliceerd is – zit ik in Goutem. Goutem? Ken ik dat? Nee, waarschijnlijk niet. Het ligt dicht bij Leeuwarden, ongeveer een half uurtje bij mij vandaan. Wat moet ik dan in Goutem? Wel, daar staat een crematorium waar ik vandaag weer heen moet. Er staat ‘weer’ in die zin, Anouk… wat heeft dat te betekenen? Alleen maar dat ik er zo’n 6 weken geleden ook al ben geweest, omdat P. daar gecremeerd werd nadat hij zelfmoord had gepleegd.

Inderdaad, dit is geen vrolijke post, maar wel wat er zoal in mijn leven gebeurt. En dat is toch wel een beetje waar dit blog voor bedoelt is, nietwaar? Om over mijn leven te vertellen, hoewel wel op een andere manier dan ik in mijn dagboek doe. Van het weekend – om precies te zijn, zaterdag – werd ik gebeld door mijn moeder. Ik, die niets vermoedde, nam de telefoon op. Ik dacht dat ze me gewoon even wilde spreken, maar het tegendeel bewees zich snel: de vader van G., mijn stiefvader, was overleden. Het klinkt cru om dit te zeggen, maar dat is nummer 10 alweer. Mijn opa, tante, kleinpake, stiefoma, oom, andere oom, oma, andere tante en ex-vriendje gingen hem voor.

Zo zullen jullie ook wel begrijpen dat ik totaal geen zin heb om naar Goutem te gaan. Het is niet alleen nummer 10, maar ook de vierde in een jaar tijd. Dat is toch absurd? Krijgt een mens dan nooit de tijd om even verder te gaan met zijn/haar leven? Nu gaat het vandaag niet zozeer om mij, ik had toch al niet heel veel contact met hem, maar wel om G. Uit respect en omdat ik zo goed opgevoed ben, ga ik wel, al had ik niet gehoeven.

Heb jij al veel doden in jouw familie/vriendenkring? Hoe ga je daarmee om?

Een hele tijd, maar dan ook echt een hele tijd, heb ik ernaar verlangd om uit huis te gaan, om te gaan studeren en lekker te vertrekken uit Friesland. Het was mijn droom, die waarschijnlijk ook nog uit zou komen ook. Uitgekomen is hij, of hij staat in ieder geval op het punt om uit te komen. Alleen, nu heb ik het gevoel dat ik de tijd tegen wil houden. Op stop wil zetten, zodat ik nog zolang mogelijk kan genieten van het hier zijn. Het werken in de Albert Heijn hier, het iedere dag zien van mijn familie – of in ieder geval regelmatig – en vrienden, de vertrouwde omgeving. Natuurlijk, in Zwolle heb ik mijn eigen plekje en begin ik nu echt aan mijn toekomst te bouwen, maar ik besef nu pas hoe erg ik het hier ga missen…

Van 12 tot 3 heb ik vandaag gewerkt. Op de kassa althans. Daarna ben ik wat gaan eten en ben ik houdbaar gaan helpen. Waarom? Simpel, omdat ik dat wel vaker doe en bovendien moest er nog ont-zet-tend veel gebeuren. Ze konden dus wel even wat hulp gebruiken. Samen met de paar vakkenvullers die er toen waren, heb ik de vracht in het magazijn neer gezet, de bloemen gevuld (oké, dat deed ik alleen) en chips/koeling gevuld. Daarna nog een uurtje na gezeten, omdat men ging eten. Al met al hartstikke behulpzaam geweest vandaag, maar het was dan ook gezellig. Ik vond het niet eens erg om weer een keertje op houdbaar te staan. Het is eens iets anders. Ach, lekker multifunctioneel, is het niet?

Toen ik eenmaal op het punt stond om toch maar eens naar huis toe te gaan, besefte ik dat ik daar nog maar drie weken heb. Daarna ga ik naar Zwolle toe en zal alles veranderen: mijn thuis, mijn werk, mijn school en mijn vrienden, want familie blijft natuurlijk gewoon familie – gelukkig. En, geloof me of niet, ik wilde nu serieus dat ik kon blijven. Gewoon lekker verder kon gaan met mijn werk bij de Albert Heijn, waar ik iedereen ken, de sfeer vertrouwd is en weet wat ik moet doen als ik aan het werk ga. Gewoon lekker dichtbij mijn familie en vrienden zitten en ieder moment ze op kunnen zoeken zonder eerst anderhalfuur te moeten reizen. Gewoon lekker naar school waar ik iedereen ken. Gewoon lekker naar mijn vertouwde huis en mijn woonplaats waar ik bijna blindelings de weg ken.

Ik weet wel dat ik dit van te voren had kunnen bedenken. Ik houd niet van afscheid nemen en ik kan er al helemaal niet goed tegen. Ik heb snel heimwee en hoewel ik graag door wil gaan met mijn leven, wil ik toch op sommige momenten de tijd even stil zitten en uitgebreid kunnen genieten van het moment. Er is zoveel gebeurd de afgelopen jaren, zowel positief als negatief en nu ga ik een nieuwe fase in mijn leven in. Ik kijk er naar uit, maar aan de andere kant wil ik niet meer. Dat klinkt raar, omdat ik al jaren roep dat ik hier weg wil en nu het dan eindelijk zover is, gaat mijn moeder lachen als ik zeg dat ik het hier missen ga. Iets wat zij natuurlijk allang wist…

Gaat jouw leven ook wel eens te snel voor je gevoel?

Het is een doodnormale zondagochtend. Het zonnetje schijnt, voor zover ik dat kan zien en ik hoor het wapperen van de oranje vlaggetjes voor het WK die gisteren zijn opgehangen door de voetbalfans uit de straat. Een lekker rustige dag heb ik voor mijn ogen. Lekker schrijven, lezen en series en/of films kijken. Dit heb ik ook wel gedaan en ga ik vanavond ook zeker weer doen – alleen dan om even ergens anders aan te denken. Een paar uur geleden kreeg ik namelijk nieuws, slecht nieuws. Negen dagen terug is mijn tante overleden, woensdag was de begrafenis. Geen leuk iets, maar wel iets wat bij het leven hoort. Het gaat nu wel weer aardig, dat moet ook wel…

En toen sprak R. (een vriendin van me) me aan op Skype. “Hey Anouk, er is iets ergs gebeurd. Aangezien hij je vriendje was… P. heeft zelfmoord gepleegd. Ik werd net gebeld door S.’s mentor.” zei ze tegen me. Voor de duidelijkheid… S. is het zusje van R. en was de beste vriendin van P. Hij was mijn vriendje op het vmbo, zo’n twee jaar geleden. Ik wist dat hij problemen had en ik wist dat hij het thuis niet al te zijn had, maar dit had ik nooit verwacht. Nu – een aantal uren later – ben ik er achter gekomen dat hij zichzelf heeft opgehangen en dat hij nog een laatste e-mail naar zijn beste vrienden heeft gestuurd dat hij van ze hield.

Het is vreemd. Ik ben al lang over hem heen, de maanden met hem waren ook niet altijd even prettig, maar toch kende ik hem. Ik kende hem niet meer zo goed als ik eerst deed, ik heb hem zelfs een tijdje verafschuwt. De laatste tijd kon ik toch wel weer normaal met hem praten. De laatste woorden die ik met hem gesproken heb, was net voordat ons examen MAW begon. P. zei, geloof ik, dat hij een 3 mocht halen en dat hij dan nog steeds een voldoende stond. Misschien, als ik er toen wat beter op had gelet, had ik op kunnen merken dat het niet goed ging. Normaal gesproken zie ik dat aan mensen, of ik ze nou super goed ken of iets minder, ik zie het. Dit keer niet en ergens voel ik me daar wel schuldig over. Maar dan denk ik aan de personen die het van tevoren wisten dat hij het zou gaan doen: S., P. en mevr. O. Ze hebben wel gestrest, maar blijkbaar dachten ze niet dat hij het serieus zou gaan doen.

Ik weet niet wat er in het hoofd van hem om ging, ik weet niet wat er de afgelopen tijd is gebeurd en ik weet ook niet wat allemaal wel of niet waar is wat hij allemaal vertelde aan zijn vrienden (waar ik ondertussen ook al verschillende dingen over heb gehoord). Ik weet alleen wel dat die jongen nu dood is. Naar het licht is gegaan en nooit meer een tweede kans gaat krijgen om te leven. Hij heeft er zelf voor gekozen en blijkbaar had hij genoeg moed om het te doen. Want, je hebt er echt moed voor nodig hoor… om je leven weg te nemen.

Hebben jullie iemand verloren die zelfmoord heeft gepleegd?

Als ik ruim een half uur voor de begintijd van mijn examen op school aan kom, zie ik al mijn klasgenoten. Of, iedereen… dat is overdreven. Heel veel zijn er al, sommige moeten nog komen en nog weer anderen zitten in een lokaal op het grote gebouw omdat ze dyslectie of een concentratie probleem hebben. Ik weet van maandag dat veel mensen ontzettend zenuwachtig waren. Gisteren en vandaag viel het mee. Gisteren was het wiskunde. Niet echt bepaald mijn favoriete vak en ik weet ook dat ik er geen ster in ben, maar toch had ik er wel vertrouwen in. En inderdaad, de kansreken opdrachten gingen foutloos, alleen de formules gingen niet helemaal goed. Ik denk dat het uiteindelijk wel een voldoende gaat worden en dan ben ik allang tevreden. Kunstgeschiedenis ging vandaag ook goed, iets wat niemand had verwacht, omdat we niet wisten wat ons precies te wachten stond. Ik heb ruim de helft van de punten, dus ook dat komt wel goed.