Het maakt niet uit,
Of je wit bent of bruin.
Het maakt niet uit,
Of je klein bent of groot.
Het maakt niet uit,
Of je brunette bent of blond.

Het maakt niet uit,
Of je alleenstaand bent of getrouwd.
Het maakt niet uit,
Of je arm bent of rijk.
Het maakt niet uit,
Of je naar school gaat of werkt.

We wonen allemaal uiteindelijk in dezelfde wereld.
Maar samen maken we er iets moois van.

Om zeven uur maken we ons klaar. Op naar het Abe Lenstra stadium, ongeveer vijf tot tien minuten lopen. We moeten op tijd aanwezig zijn, we moeten nog een fleecedeken en een presentje (lees: een roos) ophalen bij de Feansjop. Vriendlief is erg charmant, drukt me de roos in mijn handen. Het is vergeven, het wordt vast een leuke avond. We zoeken ons plekje op in vak 410. Net voordat de wedstrijd begint blijken we in het verkeerde vak te zitten, maar gelukkig zijn er nog een aantal stoelen in de rij er boven vrij: we hoeven niet door heel het publiek heen. Dat scheelt weer. Om 20.00 uur begint de wedstrijd, wij zitten er klaar voor. Het voordeel van uitzendingen.

Een hele nieuwe ervaring voor mij, om in zo’n stadium te zitten en naar een wedstrijd te kijken. Het Friese volkslied wordt gezongen, ik heb er nog nooit van gehoord. Bovendien kan ik de tekst op het bord niet eens lezen. Gelukkig kon ik het bericht dat vriendlief had ingestuurd vanwege de Valentijnsactie wel lezen, deze verscheen voor de wedstrijd op het scorebord. De hele wedstrijd heb ik gestraald. Een mooi ervaring, zoals papa al had voorspeld. De stoeltjes in het stadium zitten misschien niet heel geniaal, maar ik geniet even zo goed van de wedstrijd. Naast ons staan mensen liederen en kreten te schreeuwen om sc Heerenveen aan te moedigen en in de eerste helft wordt er een goal gemaakt. Met mijn stomme hoofd weet ik niet dat men gaat staan als de spelers dichtbij het goal komen. Fijn, maar ‘gelukkig’ zijn de eerste paar pogingen mis. Ik kijk wel als de bal in het net wordt geschoten, een oorverdovend kabaal komt ineens vanuit het publiek. Niet alleen tijdens de goal, hoewel het dan wel op zijn hardst is, maar ook tijdens mooie acties.

Ik mag dan geen fan van het voetbal zijn, maar een wedstrijd bijwonen is een hele happening. De fanatieke supporters, de sfeer die in het stadium hangt en het kijken naar een live wedstrijd. Ik mag dan niet alle (ongeschreven) regels snappen die er gelden tijdens de wedstrijd, maar ik ben dan al blij dat ik het spel snap. En ik geef toe: de tweede helft was best spannend. Wel of geen tegengoal. Wel of geen tweede goal. Dan doe je toch iets fanatieker mee met de echte supporters van Heerenveen. Friesland is en blijft immers mijn thuis.

Een tijdje terug werd mijn aandacht gewekt door de lepeltheorie. ‘Zo is het om chronisch ziek te zijn.’ De hele theorie en het verhaal ga ik niet uitleggen. Wil je het lezen? Ga naar Lisanne Leeft of Violet Mirror. Alles staat op deze blogs prima uitgelegd. Het enige waar ik me vandaag op wil focusen, is op de ervaring. Chronisch ziek of gehandicapt zijn. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om beperkt te zijn in mijn dagelijks leven. Ik heb een druk schema en wil het liefst altijd wel wat te doen hebben. Iets wat niet mogelijk is als je maar een beperkt aantal lepels per dag hebt. Ik realiseerde me dat het me moeilijk lijkt om dit te doorstaan, maar dat ik vooralsnog niet wist wat het werkelijk in zou houden. Tot ik van de week ziek werd. Ik besloot het bij te houden.

Nee, het aantal lepels precies heb ik niet geteld. Ik heb er ook niet iedere minuut van de dag bij stilgestaan. Bij het feit dat ik nog maar zoveel lepels zou hebben of bij het feit dat ik er weer één of twee verbruikt heb. Want tegen mijn limieten heb ik deze twee dagen tegenaan geschopt. Ik laat me niet snel uit het veld slaan, kom mijn afspraken gewoon na. Daarna ben ik kapot, maar dat heb ik er dan wel voor over. Ik kan opladen en daarna weer verder gaan. Ik gooi er af en toe een pilletje in en ik voel me weer even iets beter. Ik heb er soms weer een lepel bij, als ik daarvoor of daarna rustig aan doe. Als je chronisch ziek bent, lijkt me dat iets lastiger.

Toch ben ik me gaan realiseren wat een beperkingen je hebt in het leven als je constant je lepels moet tellen om te kijken wat je nog kunt doen en wat je niet meer kunt doen. De afgelopen twee dagen heb ik nog niet eens de helft gedaan van wat ik normaal doe, maar meer energie kon ik gewoonweg niet opbrengen. Even rustig aan. Voor mensen met een chronische ziekte is dit anders. Niet ‘even’ rustig aan, maar altijd. Tegen je limieten aanschoppen betekent de volgende dag met nog minder lepels leven. Het lijkt me hard om zo te moeten leven. Ik ben rusteloos als ik niet iets kan doen. Dit betekent niet dat ik daadwerkelijk altijd bezig ben, maar het idee dat ik zomaar eventjes bezig kan gaan, is al fijn. Een gedachte die iemand met nog maar twee lepels over aan het einde van de dag waarschijnlijk niet heeft.

Ik ben maar een paar dagen ziek, zij de rest van hun leven. Ik hoef maar een paar dagen me even rustig te houden zodat ik daarna weer voor de volle 100% er tegenaan kan, zij hebben misschien maar 70% of misschien nog wel minder voor iedere dag. Respect.

14 februari. ‘s Morgens word ik wakker, nog even lekker tegen vriendlief aankruipen. Dan realiseer ik me ineens dat het vandaag de dag van de liefde is. Hoewel ik het normaal gesproken altijd commercieel gedoe vind, besluit ik er vandaag van te genieten. Ik krijg een ontbijtje op bed en een paar cadeautjes. Je leest het goed ja: een paar. Vriendlief heeft zijn best wel gedaan. Een heerlijk warm en zacht fleecedeken, een mok met hartjes erop en een lief knuffelbeertje aan een sleutelhanger. En ik moet zeggen: de rest van de dag werd het alleen maar beter.

Vandaag was van ons. Even lekker samen zijn. Heerlijk film gekeken in bed en op de bank tijdens het eten. Nu vind ik het altijd heerlijk om bij hem te zijn, al is het maar even. Kleine momenten van geluk, daar draait het voor mij om. Toch was het een speciale dag. En ik hoop dat er veel meer mensen in de wereld zijn die deze mooie dag met mij hebben mogen delen. Single, verliefd of getrouwd. Dat maakt niet heel veel uit. Want Valentijn staat voor liefde, maar een relatie tussen een man en een vrouw hoeft daar niet per se bij te horen. Familie en vriendschap is net zo belangrijk. Valentijn kan ook staan voor de relatie die je met andere mensen hebt. Om ze te bedanken en om aan te geven dat je van ze houdt. 14 februari hoeft niet in het teken van een geliefde te staan, maak er gewoon een mooie dag van. Ook voor jezelf. Liefde is overal in de vinden.

We waren al gewaarschuwd: het weer slaat om. Het zal gaan dooien. Zondag is de laatste dag om te schaatsen. Pak die kans. En toch had ik ergens nog de hoop dat het zou blijven vriezen. Niet zozeer omdat ik de kou met beide armen omring, maar de sneeuw en het ijs. Tja, dat is misschien toch wel een beetje waar de winter een echte winter van wordt naar mijn mening. Als ik nu naar buiten kijk, is het niet meer wit. Er liggen nu plassen op de straat en het ziet er buiten droevig uit. Dan verkies ik de sneeuw en de kou boven de regen en de wind. Hoewel vele mensen de kou tijdelijk leuk vinden, mag het zonnetje nu wel weer komen. De lente, daar wachten we op. Zon, zee en strand. Weg met de sjalen, mutsen en handschoenen.

Waarom wel winter en nog geen lente?
♥ Geef toe: het is leuk om te spelen in de sneeuw!
♥ Engeltjes maken laat ik vriendlief wel doen, ik gooi de sneeuwballen wel.
♥ Grappig feitje: één van de katten van vriendlief is amper te zien in de sneeuw, echt schattig.
♥ Schaatsen aan en hup: het ijs op! Voor het eerst in jaren voor mij.
♥ Kijk heel even naar buiten en oordeel het weer: regen of sneeuw? Hmm…?
♥ Als het nu toevallig weer gaat vriezen, is het morgen spekglad.
♥ Het is officieel nog steeds winter, de lente treed pas in maart weer toe.
♥ Op mijn verjaardag mag er best eens ijs en sneeuw liggen, dan trotseer ik de kou met blijheid.

Het is middag als het begint te sneeuw. Eerst natte sneeuw. Het blijft wel even liggen, maar omdat mensen gewoon over de straat heen rijden, fietsen en lopen, is het vrij snel weer weg. Op de stoep blijft het wat langer, maar uiteindelijk zijn de tegels gewoon weer te zien. Dan houdt het op. Jammer, de sneeuw geeft mij een echt wintergevoel. Dan de kou nog maar wat langer doorstaan. Maar ik heb geluk: na een uurtje komen er dikke vlokken uit de hemel vallen en het blijft liggen. Op de stoep is het nog steeds te zien. Tijd voor een wandeling in de avond. Misschien koud, maar wel romantisch.

Om ongeveer kwart over acht stappen we deur uit. Even naar buiten. Wel dik ingepakt, want ik ben nu eenmaal een koukleun. Dat neemt echter de pret niet weg. We nemen de katten mee de straat op. Eén van hen loopt gelijk achter ons aan, de ander vindt het eigenlijk nog wat eng. We komen niet verder dan het einde van de straat. Dan maken we rechts omkeert om één van de katten veilig thuis te brengen. Toch nog te eng. Geen ramp, de andere kat gaat wel mee. Verder de sneeuw in. Soms zie je haar nog maar net. Ze is zo wit als de sneeuw, zie je. Alleen op haar kopje zitten wat donkere plekjes.

We lopen een heel blokje om. Ze komt nog steeds achter ons aan huppelen. Verder dan ze ooit geweest is, volgens vriendje. Een aai over haar bol als felicitatie. Dat heeft ze wel verdiend. Daarna weer richting huis, het is toch wel erg koud. Geen lange of stevige wandeling, maar we halen toch even een frisse neus (misschien een wat te frisse neus naar mijn smaak). En de katten hebben ook weer wat lichaamsbeweging gehad. Vriendje wil ooit nog een keer een hond. Tot die tijd moet hij de katten maar uitlaten, dan gaat hij niet voor niets wandelen door de buurt heen. En de andere kat? Die stond voor het raam met grote ogen, keurig op ons te wachten.

Creatief bezig zijn vind ik heerlijk. Knutselen, schrijven, designen… het maakt mij niet heel veel uit. En zo nu en dan wil ik jullie mee laten genieten op mijn blog. De creatieve werkjes gaan op de foto die ik bewerk in Photoshop. De vorige twee series met creatieve foto’s had ik zelf bedacht, nu ben ik over gegaan op Do It Yourself. Het boekenhoedje komt van Hip en Hot Magazine. Heb jij nog een leuk DIY voor mij? Tip hem aan me via de reacties, social media en/of mail. Misschien dat ik daar over een tijdje wel mee bezig ga.

Voor een uurtje naar Leeuwarden vliegen vind ik eigenlijk onzin. Zonde van mijn tijd. Ik moet er namelijk ook heen en weer terug. Als het dan in de ochtend is, heb ik er minder problemen mee. In de middag iets meer: ik heb niet heel veel aan mijn dag. Ik kan wel wat doen, maar erg gemotiveerd ben ik dan ook niet meer. Tussendoor werken is handig, maar niet altijd even efficiënt. Maar helaas staat het verplichte uurtje wel op mijn rooster en dus voelde ik me vandaag verplicht om rond twaalf uur naar het station te fietsen. De trein staat er dan al. Instappen en wachten tot ik in Leeuwarden ben terwijl ik muziek luister en wat doorlees voor school. Die informatie heb ik namelijk in dat verplichte uurtje nodig.

Halverwege de treinreis heb ik de informatie gelezen en maak ik in mijn hoofd een klein plannetje: ik heb het verslag voor een studiepunt meegenomen. De printer deed het gelukkig wel via papa’s laptop, dat is dan weer mooi meegenomen: op school kost het me geld. Een mapje had ik echter niet mee op voorraad. Deze moet ik op school even halen. Vervolgens inleveren tijdens de verplichte les. Dan zit ik al op 22 studiepunten dit jaar. En ik heb nog niet alle resultaten van vorige periode binnen, dus ik hoop over ongeveer twee weken op de helft van mijn punten te zitten voor dit jaar. Dan komt het tweede schooljaar en misschien zelf de Propedeuse toch wat dichterbij dan vorig jaar. Ik ga verder met mijn planning. Vanmiddag, na het verplichte lesuurtje, even naar de stad. Een cadeautje kopen voor mijn Valentijn en mapjes halen voor eventuele vervolgverslagen. Iets goedkoper dan alles op school aan te schaffen. Verder heb ik zin in creativiteit. Lekker even schrijven en knutselen. Alleen het uurtje op school even overleven en dan komen de leuke dingen weer.

Als ik net met de trein Leeuwarden in rijd, gaat mijn gsm. Het is mijn beste vriendin, tevens een klasgenoot van me. Ze weet me te melden dan het verplichte uurtje niet doorgaat. Ik zucht. Dat meen je niet. Bedankt voor het melden. Ik had een half uur van te voren nog mijn mail gecheckt, voor de zekerheid. Ze had tien minuten later gamaild. Dan zijn de meeste mensen al onderweg, niet heel handig. Ik blijf in de trein zitten, hij gaat binnen vijf minuten terug richting Sneek. Ik check niet in en uit, want dat wil niet. Beter ingecheckt zijn op het verkeerde station dan helemaal niet. Ik baal wel ontzettend. Ik ben een uur voor niets onderweg, maar ik had ook gewoon kunnen gaan zwemmen vandaag. Daarbij komt dat we nu volgende week de verplichte les hebben en dat ik dan dus geen plannen kan maken. Maar ach, het is zoals het is. Vandaag een ritje Sneek – Sneek gemaakt. En ik deed er wel drie kwartier over.

Het is al een aantal dagen aan de gang: gaat de Elfstedentocht door? Voor de mensen in Friesland een spannende tijd. Een hele happening, als het zou gebeuren. Er werd veel over gesproken. Op social media en in de media. Rond acht uur ‘s avonds barst het echt los: een persconferentie op Nederland 1 en RTL 4. Op Twitter zie ik verschillende berichtjes voorbij komen. Goede Tijden Slechte Tijden is vertraagd door de persconferentie. Bovendien wordt er soms Fries gepraat op nationale televisie. Niet heel praktisch. Ik, als ‘echte’ Fries – geloof me, ik heb niets met deze officiële tweede taal in Nederland, versta het misschien wel. Maar de rest van Nederland, buiten mijn provinciegenoten om, waarschijnlijk niet.

Vanaf het begin van de persconferentie wordt het meteen duidelijk gemaakt: ‘it giet net oan’. Waarom niet? Simpel, omdat het ijs te dun is. Geen 15 centimeter. Geen Elfstedentocht. Hoewel, er is een klein sprankje hoop. Maar de dooi komt er helaas aan, dus het ijs zal eerder dunner dan dikker worden. Eén van de mannen die de persconferentie geeft, vertelt dat als er al ijs ligt en het dan opnieuw gaat vriezen, er meer kans is op dikker ijs. “Dat gezegde komt uit het verleden, dat komt ook ergens vandaan. Dat verzin ik hier niet ter plekke”, wordt er gezegd door de man. Heel leuk en aardig, maar het weerbericht zegt helaas iets anders.

Toen er gesproken werd over de Elfstedentocht, wist ik zeker dat het me zou verbazen als het gebeurde. Leuk als het inderdaad een mogelijkheid zou kunnen zijn geweest, maar op de teleurstelling had ik me al voorbereid. Sinds 1997, en toen was ik vijf jaar oud, is er geen Elfstedentocht meer geweest. Ik heb hem niet bepaald bewust meegemaakt, in mijn geheugen zijn er geen herinneringen aan te vinden. Het zou daarom wel een leuke nieuwe ervaring zijn geweest, maar heel rouwig ben ik er zelf niet om. Het is jammer, maar helaas. Maar hé, ik heb zelf wel op het ijs gestaan. En dat vind ik veel leuker dan naar andere mensen te kijken die aan het schaatsen zijn.