Nooit meer een morgenIk zat op de camping toen de klok zes uur sloeg. Een kwartier daarvoor had ik het tegen mijn moeder gezegd terwijl ze aan het koken was. Op Twitter telde ik af. Gewoon, omdat ik dat leuk vond. Toen het eenmaal zes uur was, tweette ik dat ik blijkbaar met mijn familie bij de twee procent hoorde die het zou overleven. Al had ik al eerder gezegd dat de wereld eergisteravond niet kon vergaan, vanwege het feit dat hij pas in december 2012 vergaat. Mensen geloven er blijkbaar heilig in, maar zo ben ik niet. Men laat zich bang maken en lijdt eigenlijk het meest door het lijden dat hij vreest. Natuurlijk heeft iedereen zo zijn angsten, ik ook, maar je erdoor laten leiden is niet goed. Vecht ertegen en leef met de dag. Plannen zijn oké, maar geniet van het leven dat zich in het heden afspeelt. Eén van de redenen ook waarom ik het nummer ‘Nooit meer een morgen’ zo mooi vind en mijn motto is: “You don’t have to live forever, you just have to live”. Doe vandaag waar je zin in hebt, stel het niet uit tot later. En laat je niet bang maken door anderen. Als de wereld al vergaat, gaan we er met z’n allen aan en heeft geen van ons meer zorgen. Deze blog is eerder al gepost op Ondertussen, maar ik vond hem ook geschikt voor hier. |
