Het world wide web is een grote en open wereld. Iedereen kan lezen wat je online plaatst. In het verleden dacht ik er niet heel erg om, maar tegenwoordig ben ik toch voorzichtig wat ik online plaats. Uiteraard, creatieve uitspattingen komen gewoon online: foto’s, designs, verhaaltjes. Geen enkel probleem. Het is maar fictie, het is maar fantasie. Feedback en reacties krijgen op zulke dingen vind ik persoonlijk alleen maar fijn. En natuurlijk vertel ik ook wel persoonlijke dingen, zeker als het soms gaat om mijn gedachten. Hoewel ik daar nog steeds vrij voorzichtig mee ben. Niet alleen op mijn blog, maar ook op social media. En dan met name Facebook en Twitter.
Facebook gebruik ik voor twee doeleinden: persoonlijk en zakelijk. Via de pagina’s doe ik mijn ding op het zakelijke gebied. Voor de rest is dit social medium vooral bedoeld om in contact met familie, vrienden en kennissen te komen. Jawel, ik plaats wel teksten en designs online. En ja, ik heb ook veel mensen als vriend die ik (alleen) via internet ken. Het is eigenlijk een universele website voor mij: twee in één. Eerst paste ik daarom op wat ik plaatste, maar momenteel post ik daar in principe hetzelfde wat ik op Twitter post: alleen zakelijk op mijn pagina en persoonlijk op mijn profiel. Het is eigenlijk vooral op Twitter dat ik pas op namen. Op Facebook staat iedereen in volle glorie genoemd. Hoewel ik er wel een beetje om denk, kan ik het niet helpen dat mijn familie en vrienden ook op het social medium staan. Namen achterhouden heeft dan weinig zin. Op Twitter (en eigenlijk mijn blog) wel: ik noem amper namen en ik houd er rekening mee dat niet iedereen vermeld wil worden online. Zo vertel ik altijd over zusje, broertje, vriend, papa, mama en mama’s man…
De namen? Zoek en gij zult misschien vinden, maar openbaar zal ik ze uit mezelf niet snel maken. Daarnaast zie ik vaak berichtjes over: hier ben ik, dit doe ik en ik ben met deze personen. Of er wordt iets geplaatst over wat iemand anders heeft gezegd en/of gedaan. Ik snap het wel, die neigingen heb ik soms ook. Hoewel ik wel eens over school, stage, sport, werk e.d. iets online post, probeer ik dit binnen de perken te houden: het gaat niet altijd iedereen aan waar ik ben, wat ik doe en met wie ik ben. Alleen voor mijn planning is het soms handig: zo heb ik in mijn hoofd wanneer ik wat moet doen. En toch probeer ik dat niet te vaak te doen. Twitter is leuk voor mijn gedachten, over onderwerpen waar ik niet hele blogs aan waag. Hoewel de gesprekken met andere Twitteraars natuurlijk ook leuk zijn. Tweeten over mijn huidige plek, wat ik aan het doen ben en met wie doe ik toch het liefst zo min mogelijk. En ik betrap mezelf er echt nog wel op, geloof mij. Hetzelfde geldt voor mijn blog: ik plaats berichten online over evenementen, maar niet (meer) tot amper over mijn dagen. Dat is iets voor mezelf.
Niet alles wat je meemaakt hoeft online geplaatst te worden. En nee, ik zeg niet dat ik er altijd even veel rekening mee houd. Soms is het ook wel te laat voordat ik me realiseer dat ik het misschien niet online had willen plaatsen. Maar hé, erover nadenken is al een begin.
Hoe denk jij over privacy en hoe ga jij hier online mee om?
Maar daar kunnen de meningen over verschillen, toch?