Even winkelen bij de Albert Heijn. Niet in het echt, maar in het klein. Dat kan voortaan, met de actie van 125 jaar Albert Heijn. Spaar ze nu: de mini-producten voor in een winkeltje dat je voor €12,99 bij één van de fililialen kunt kopen. Weer even kind zijn en winkeltje spelen. Daarbij kun je het winkeltje nog realistischer maken met geluiden die je via internet af kunt spelen en advertenties die je kunt maken op de website van de Albert Heijn.

‘s Morgens om half tien word ik wakker en zie ik de regen buiten. Het regent niet hard, je hoort het water niet tegen de ramen kletteren, maar toch is het niet fijn. Eerst maar even achter de laptop dan. Even mijn mail checken, kijken of er nog wat moet gebeuren op Everyzine.nl en eventueel verder werken aan de lay-out van mijn blog. Na ongeveer een uurtje regent het nog steeds, maar ik ga me nu wel klaarmaken. Even onder douche en daarna vlug aankleden. Op Twitter meld ik dat ik even mijn referentie aan het ophalen ben en vlieg daarna de deur uit.

Het eerst wat ik voel als ik buiten kom, is de regen. Ik wist dat het er zou zijn, maar toch voelt het niet fijn aan. Mijn jas mag ik dan wel aanhebben, maar die is eigenlijk ook alleen maar verstikkend. Bah, geef mij dan toch maar het zonnetje. Op de fiets, waarvan het zadel te laag is en de versnellingen niet helemaal kloppen, ga ik er vlug vandoor. Misschien, als ik snel fiets, word ik niet zo nat. Mis. Het mag misschien slecht motregenen, maar je zult er nog verbaasd van staan hoe nat je er eigenlijk van op. Vooral van de regen die in mijn gezicht valt, word ik chagrijnig. Ik heb daar zo’n ontzettende hekel aan. Bovendien zie ik na een tijdje niet heel veel meer door de regendruppel die op mijn bril blijven zitten.

Als ik dan, na wat uren lijkt te duren, bij de Albert Heijn aankom, ben ik dus nat. Tegen mijn ex-collega’s zeg ik gedag en blijf met sommigen even praten. Natuurlijk, de baas is in gesprek, dus dan maar even wachten. Ondertussen krijg ik het laatste nieuws, of eigenlijk roddels, te horen. Niet dat ik er nog veel mee te maken heb, het voelt daar nog steeds als mijn werkplek. Sterker nog: iedere keer als ik er ben en ik sta met een ex-collega te praten, krijg ik enorme kriebel handen. Dan wil ik helpen, maar nu het mijn werk niet meer is, word ik bijna verboden om ook maar iets uit te voeren.

Ondertussen ben ik al een halfuur in de Albert Heijn, ben ik bijgepraat, heb ik afscheid van een paar ex-collega’s genomen waarvan ik nog geen afscheid had genomen (sommigen dachten dat ik gewoon op vakantie was) en heb ik zelfs de boodschapjes al gedaan. Toch nog maar even kijken bij de baas, die nog steeds in gesprek blijft te zijn. Na vijf minuten nog met E. hebben te staan praten, zegt hij dat ik er gewoon heen moet gaan en voor mezelf moet opkomen. Dat gesprek kan namelijk nog wel even duren namelijk. Prima, denk ik en ik stap op het kantoortje af.

“Mag ik even storen?” “Dat doe je nu toch al.” “Heeft u mijn referentie al klaar?” “Geen referentie, maar een getuigschrift.” “Ook prima.” “Hij hangt op het bord.” “Bedankt.” Ik pak het papiertje en loop dan vlug het kantoortje uit. Van de baas daar krijg ik soms echt de zenuwen, hoewel hij zeker wel aardig is. Ik lees hem door en het valt me gelijk op dat er taalfouten in staan. Een hoofdletter die er niet hoort, een komma die vergeten is en er staat ‘na behoren’ in. Kuch, dat moet dus ‘naar behoren’ zijn, maar ik klaag niet. Ik laat het papiertje lezen aan E., want het is zeker wel positief, hoewel helaas niet al mijn werkzaamheden erop staan vermeldt. Daarna ga ik lekker naar huis.

Vanmiddag heb ik mijn sollicitaties voor in Zwolle afgemaakt en een kopie van mijn getuigschrift erbij gevoegd, hoewel ik tussendoor nog een keer door de motregen mocht gaan om mijn moeder iets te brengen. Alleen zo kon zij mijn gordijnen voor Zwolle afmaken. Ach, ik moet er iets voor over hebben, toch?

Eerder heb ik al een blog gepost over de laatste dagen van mijn werk. Uiteindelijk heb ik deze week weer langer gewerkt dan de bedoeling was, vier uren in totaal. Maar dat was niet erg, ik heb voornamelijk op de klantenservice mogen helpen en dat was juist leuk. Alhoewel ik nu wel gemerkt heb wat ze daar allemaal moeten regelen en in de gaten moeten houden, het is te doen. Je hebt daar echt veel verantwoordelijkheid, dus nu snap ik wel dat zij ook wel eens kassa willen draaien, dit ook totaal niet erg vinden…

Nu is de dag aangebroken dat ik voor het laatst zal zijn op mijn werk. Het is vandaag donderdag en ik moet van 15.00 tot 18.30 werken, voor de allerlaatste keer bij de Albert Heijn filiaal 1209 te Sneek. Of ik er zin in heb? Ik weet het niet. In het werken misschien wel, ondanks dat ik samen moet werken met L., die mij niet mag en ik haar ook niet, omdat we beiden graag dingen willen doen uit de kassa. Ondanks dat velen waar ik goed mee op kon schieten er vandaag niet zijn en ik dus niet meer zie in werk omstandigheden.

Het is een vreemd gevoel. Dat ik vandaag dingen voor de laatste keer achter de kassa zit, dat ik voor de laatste keer klanten zal helpen en hopelijk ook voor de laatste keer medicijnen, shag en bloemen mag vullen. Ik weet dat niet zeker, omdat L. er ook is en waarschijnlijk nog anderen die dit ook graag zullen willen doen. Ik moet dus maar even met A. overleggen, de countermedewerkster die er vanmiddag is en waarmee ik het heel goed kan vinden. Ik hoop echt dat het mag, gewoon om nog één keertje alles te mogen doen. Heel misschien dat ik ook wel klantenservice moet doen, als G. er bijvoorbeeld niet is. Want A. moet wel op pauze, dat is zeker. Houdbaar deed ik voor de laatste keer op maandag, tenzij ik hen vandaag nog zal helpen, maar er moet ook nog genoeg gebeuren bij de kassa.

Om 18.30 uur neem ik afscheid, waarschijnlijk wel met moeite en zal ik op zoek moeten gaan naar een ander baantje in Zwolle.

Edit: uiteindelijk ben ik toch gebleven tot 21.00 uur en heb ik afgesloten samen met het kassateam en houdbaar. Was een leuk laatste dagje. Dat meisje, L., waarover ik het vanmiddag had, moest achter de kassa blijven zitten zodat ik eruit kon om van alles te doen: medicijnen, sigaretten/shag, bloemen, klantenservice (vooral als A. op pauze moest, tot twee keer toe) en zo nog veel meer. Ik heb ook bloemen gekregen en ze zeiden dat ze me toch echt wel gaan missen. Echt lief. Ik moet zeker nog langskomen als ik tijd heb en weer in Sneek ben. Ja hoor, dat zal ik zeker doen!

Waar werk jij momenteel?

Een hele tijd, maar dan ook echt een hele tijd, heb ik ernaar verlangd om uit huis te gaan, om te gaan studeren en lekker te vertrekken uit Friesland. Het was mijn droom, die waarschijnlijk ook nog uit zou komen ook. Uitgekomen is hij, of hij staat in ieder geval op het punt om uit te komen. Alleen, nu heb ik het gevoel dat ik de tijd tegen wil houden. Op stop wil zetten, zodat ik nog zolang mogelijk kan genieten van het hier zijn. Het werken in de Albert Heijn hier, het iedere dag zien van mijn familie – of in ieder geval regelmatig – en vrienden, de vertrouwde omgeving. Natuurlijk, in Zwolle heb ik mijn eigen plekje en begin ik nu echt aan mijn toekomst te bouwen, maar ik besef nu pas hoe erg ik het hier ga missen…

Van 12 tot 3 heb ik vandaag gewerkt. Op de kassa althans. Daarna ben ik wat gaan eten en ben ik houdbaar gaan helpen. Waarom? Simpel, omdat ik dat wel vaker doe en bovendien moest er nog ont-zet-tend veel gebeuren. Ze konden dus wel even wat hulp gebruiken. Samen met de paar vakkenvullers die er toen waren, heb ik de vracht in het magazijn neer gezet, de bloemen gevuld (oké, dat deed ik alleen) en chips/koeling gevuld. Daarna nog een uurtje na gezeten, omdat men ging eten. Al met al hartstikke behulpzaam geweest vandaag, maar het was dan ook gezellig. Ik vond het niet eens erg om weer een keertje op houdbaar te staan. Het is eens iets anders. Ach, lekker multifunctioneel, is het niet?

Toen ik eenmaal op het punt stond om toch maar eens naar huis toe te gaan, besefte ik dat ik daar nog maar drie weken heb. Daarna ga ik naar Zwolle toe en zal alles veranderen: mijn thuis, mijn werk, mijn school en mijn vrienden, want familie blijft natuurlijk gewoon familie – gelukkig. En, geloof me of niet, ik wilde nu serieus dat ik kon blijven. Gewoon lekker verder kon gaan met mijn werk bij de Albert Heijn, waar ik iedereen ken, de sfeer vertrouwd is en weet wat ik moet doen als ik aan het werk ga. Gewoon lekker dichtbij mijn familie en vrienden zitten en ieder moment ze op kunnen zoeken zonder eerst anderhalfuur te moeten reizen. Gewoon lekker naar school waar ik iedereen ken. Gewoon lekker naar mijn vertouwde huis en mijn woonplaats waar ik bijna blindelings de weg ken.

Ik weet wel dat ik dit van te voren had kunnen bedenken. Ik houd niet van afscheid nemen en ik kan er al helemaal niet goed tegen. Ik heb snel heimwee en hoewel ik graag door wil gaan met mijn leven, wil ik toch op sommige momenten de tijd even stil zitten en uitgebreid kunnen genieten van het moment. Er is zoveel gebeurd de afgelopen jaren, zowel positief als negatief en nu ga ik een nieuwe fase in mijn leven in. Ik kijk er naar uit, maar aan de andere kant wil ik niet meer. Dat klinkt raar, omdat ik al jaren roep dat ik hier weg wil en nu het dan eindelijk zover is, gaat mijn moeder lachen als ik zeg dat ik het hier missen ga. Iets wat zij natuurlijk allang wist…

Gaat jouw leven ook wel eens te snel voor je gevoel?

Daar zit ik dan weer, in de bus, de auto of de trein richting Zwolle. Vandaag ga ik mijn kamer verder schilderen. Dat was ik van plan althans, maar het is veel te warm. Nog maar twee en een halve wand en, oh ja, de kozijnen moeten ook opnieuw. De vorige keer dekte het namelijk niet helemaal. Het is veel geregel om iedere keer op en neer te vliegen, om weer even aan de slag te kunnen in Zwolle. Ik had vandaag ook kunnen werken – dat werd me afgelopen donderdag gevraagd – maar dat heb ik afgeslagen. Ik zeg het niet graag af, maar ik wilde vandaag echt even bezig in mijn kamer. Dan kan de vloer er eventueel de volgende keer in en kunnen mijn spullen, als in meubels vooral, alvast richting Zwolle. Als het dan 3 augustus is, kan ik naar Zwolle vertrekken om vervolgens nooit meer terug te komen.

Oké, dat is natuurlijk ietsjes overdreven, is het niet? Natuurlijk kom ik hier terug. Ik mag dan hier geen school en straks ook geen werk meer hebben, ik heb hier nog altijd mensen die ik ken: familie en vrienden. Mensen, dit is achtien jaar lang mijn stad geweest, hier ben ik geboren en getogen en nu ga ik mijn stadje verlaten. Jarenlang heb ik gezeurd dat ik hier weg wilde, ik wilde hier niet meer zijn, maar nu het erop aan komt en ik nog maar een maand hier ben, realiseer ik me dat ik het hier ga missen. Ontzettend ga missen.

Dinsdag haal ik ‘s avonds mijn diploma op en ben ik officieel van het Bogerman af. Zes jaar lang heb ik daar gezeten en dat sluit je dan ineens – want de jaren zijn voorbij gevlogen – af. De overstap van VMBO naar HAVO was niet alleen om een hogere opleiding te hebben en naar het HBO te kunnen, maar ook een soort uitstel van ‘executie’. Diep in mijn hart wilde – nee, wil – ik hier nog steeds niet weg. Zwolle is fijn hoor, ik ken het er al een beetje, net als een aantal mensen, dat zeker wel. Toch is het anders, nieuw, ik zal opnieuw moeten beginnen.

Dat is trouwens niet waar, in principe ga ik alleen op mezelf wonen en ga ik naar een andere school. Roxy, een vriendin van me, gaat met me mee naar Zwolle en ik blijft (denk ik, hoop ik) gewoon bij de Albert Heijn werken. Natuurlijk is het niet helemaal hetzelfde. Roxy en ik zullen het beiden druk hebben en we zitten niet op dezelfde school, bovendien zijn onze vrienden niet in Zwolle, hoewel we ze natuurlijk (hopelijk) wel zullen zien. Dat ik bij de Albert Heijn kan blijven werken, is fijn, maar het is toch filiaal 1259 niet. De winkel waar ik iedereen ken, weet wat ik doen moet en wat er van me verwacht word. Natuurlijk, het systeem in Zwolle is hetzelfde, maar ik ken daar niemand en ik weet niet hoe het er daar aan toe gaat. Dat zal wennen zijn, ik zal me aanpassen moeten…

Zie dit niet als een klaagblog, want dat is het totaal niet. Ik ben blij dat ik naar Zwolle kan, een nieuw leven ga beginnen. Wat zeg ik? Een studentenleven ga beginnen! Dat is zeker iets wat ik niet af ga zeggen, maar heb ik jullie ooit verteld dat ik heimwee heb? Wel, ik weet 100% zeker dat ik dat – zeker de eerste maanden – ga krijgen als ik eenmaal definitief in Zwolle zit. Ik ga mijn familie, mijn school, mijn vrienden en mijn werk missen, zeg ik nu met tranen in mijn ogen. Mijn hart zegt dat ik nog een tijdje blijven wil, mijn verstand zegt dat het straks tijd is om te gaan, om verder te gaan. Want, mensen, dat is een hele wijze levensles: blijf nooit stilstaan in je leven. Ga verder, want je leven is zomaar voorbij. Geniet van het leven, dat maakt het verwerken van de minder leuke dingen ook een stuk leuker. Neem dat maar aan van een meisje die dat zelf heeft moeten ontdekken, al is ze dan nog maar achttien jaar oud.