Dear John (2010)
While John is on leave in his hometown, he finds Savannah, a college student visiting the town. Although love was unexpected, it doesn’t mean they didn’t find it. With the knowledge of John having to leave for the army, their love still lives, until his re-signs on due to the 9/11 attack. Troubles invade and their love put on hold. One cannot bear it anymore; can the other?
Gemaakt door de maker van The Notebook. Dat zou in principe al moeten aangeven dat het een mooie film – eigenlijk boek, maar dat doet er niet toe – is. Want, immers, The Notebook is ook een mooie film (en waarschijnlijk ook wel een mooi boek). Oké, dat is niet helemaal waar, dit kan best eens een flop zijn natuurlijk, maar gelukkig is dat het niet. Amanda Seyfried (ondertussen mijn favoriete actrice, bekend van o.a. Mamma Mia! The movie en Mean Girls) en Channing Tatum (bekend van o.a. Step Up) spelen de hoofdrollen Savannah en John en persoonlijk vind ik dat ze het goed vertolkt hebben. De emoties op de set, om het zo maar even te benoemen, lijken echt te zijn – want in werkelijkheid is natuurlijk alles anders. Ik heb het boek niet gelezen, dus vergelijken met het boek kan ik de film niet, maar ondanks dat moet ik zeggen dat ik het een mooi verhaal vond. Niet heel voorspelbaar, maar ook niet te onvoorspelbaar. Het zat er precies tussen in en dat is wel fijn. Dan weet je ongeveer waar je aan toe bent, maar je wordt soms ook op het verkeerde spoor gezet – voor even. “I’ll see you soon then.” Een zin die gedurende de gehele film constant wordt herhaald. Door dat ene zinnetje blijven ze er beiden in geloven dat ze elkaar terug zullen zien, iedere keer als John weer vertrekt om naar het leger te gaan. Helaas verloofd Samantha zich aan iemand anders en is hij gebroken, zeker omdat ze zo lang gewacht heeft – in de tussentijd ook niets geschreven – om het aan hem te vertellen. Haar partner wordt ziek, net zoals Johns vader. Dan komen ze elkaar weer tegen… John antwoordt echter niet als Samantha zegt “I’ll see you then” en dat maakt haar onzeker. Toch mooi dat zoiets simpels zoveel emoties met zich mee kan nemen. Deze film is een aanrader en nu heb ik weer zin om de film te gaan zien.
|
Letters to Juliet (2010)
An American girl on vacation in Italy finds an unanswered “letter to Juliet” — one of thousands of missives left at the fictional lover’s Verona courtyard, which are typically answered by a the “secretaries of Juliet” — and she goes on a quest to find the lovers referenced in the letter.
Romeo en Julia, het liefdesverhaal van de eeuw, geschreven door William Shakespeare. Vele liefdesverhalen draaien om dit verhaal, zowel in films als in boeken. Zo ook de film die ik vandaag zag. Het was echt een hele tijd geleden dat ik naar de bioscoop was geweest, dus besloot ik gisteren dat het tijd was om weer eens te gaan. In zaal 5 van CineSneek heb ik, samen met een vriendin van me, Letters to Juliet gezien. Een liefdesverhaal zoals zovelen, zou je zeggen. Nu moet ik zeggen dat ik dat eigenlijk niet helemaal vond. Natuurlijk, er zaten wel cliché en voorspelbare aspecten in, maar over het algemeen was het een goed uitgewerkt verhaal. Niet alleen was de film romantisch, het draaide ook om schrijven… De titel suggereert het eigenlijk al: brieven. In Verona, Italië, is een muur waar vrouwen hun hart luchten aan ‘Juliet’ en haar om hulp vragen (wat hun liefdesleven aangaat dan). Sophie, een vrouw die met haar verloofde op pre-huwelijksreis is, ontdekt dit en helpt de vrouwen die namens Juliet advies geven met het beantwoorden van de brieven. Dan ontdekt ze een brief in de muur die daar al 50 jaar ligt. Ze beantwoordt hem en ontmoet de vrouw die hem geschreven heeft. Samen gaan ze op zoek naar de man die ze toen in de steek liet. Victor, de verloofde van Sophie, is ondertussen ook zijn eigen weg gegaan en bezoekt zijn leverancieren voor zijn nieuwe restaurant in New York. Hij toont dan ook totaal geen interesse voor haar, wat ze ontdekt en wat ze doet: schrijven. Want, ze schrijft niet alleen brieven. Ze checkt de feiten van de verhalen die in The New Yorker worden gepubliceerd en droomt ervan ook zelf te kunnen schrijven. Tijdens de zoektocht naar Lorenzo, schrijft ze alles op en begint ze te vallen voor Cherlie (kleinzoon Claire). Natuurlijk is er wel een happy ending: Lorenzo wordt gevonden en hij en Claire trouwen, Sophie maakt het uit met haar verloofde en krijgt iets met Charlie en haar verhaal wordt gepubliceerd in The New Yorker. Toch vind ik het heel leuk en mooi verfilmd, bovendien zitten er tegenstellingen in. Iets wat je niet zou verwachten of waarvan je dacht dat de rollen omgedraaid zouden moeten zijn, bijvoorbeeld. Niet alleen dat, er zit ook humor in. Speciale effecten zaten er niet echt in, maar dat maakt ook eigenlijk niet zoveel uit. Een film heeft niet altijd speciale effecten nodig om mooi te zijn, vind ik. Het acteerwerk is ook aardig neergezet. Sophie wordt gespeeld door Amanda Seyfriend, sinds kort één van mijn favorieten. Ze heeft een bepaalde manier van acteren en ze zet haar karakter erg leuk en geloofwaardig neer. Ook Christopher Egan (Charlie), Gael García Bernal (Victor) en Vanessa Redgrave (Claire) zijn van de partij en verdienen een compliment. Leuk gespeeld, eigenlijk is het bijna jammer dat het maar een film is en geen realiteit… Al met al een leuke film om te kijken, hoewel hij dan misschien eerder door meiden wordt gekeken dan door jongens. Hoewel soms wat cliché, het heeft zijn originele kanten en dat verdient zeker een compliment. Momenteel draait de film nog in de bioscoop, dus mensen die daar liever niet heen gaan, zullen even moeten wachten.
|
Gezocht: penvriend(in)Houd jij van schrijven? En dan bedoel ik niet op de computer typen, maar écht met de hand? Dan hoop ik dat je hier aan het goede adres bent. Ik vind het persoonlijk namelijk heel leuk om te schrijven, zowel op de computer als gewoon met de hand. Natuurlijk doe ik tegenwoordig veel met op mijn laptop, gewoonweg omdat het gemakkelijker is en bovendien veel sneller. Toch heb ik gewoon nog een dagboek en een notitieboek waar ik regelmatig dingen in opschrijf. Niet alleen schrijf ik voor mijn web-log, maar ook voor Everyzine en tot 12 juli nog voor Scholieren.com. Daarnaast schrijf ik veel artikelen en werk ik aan mijn verhalen. Je raadt het al: dit gebeurt allemaal op mijn laptop. Daar heb ik op zich geen problemen mee. Het gaat lekker snel en zo kan ik mijn inspiratie snel kwijt. Toch zit het me niet lekker. Ik schrijf namelijk ook graag met de hand, maar ik wil dan wel een doel hebben. Bovendien vind ik het leuk om e-mails of post te ontvangen en te sturen en dus kwam ik op het volgende idee: ik ga een penvriend(in) zoeken. Zo dus ook deze oproep. Het is dus niet de bedoeling dat we gaan e-mailen. Natuurlijk in het begin wel of als er echt geen mogelijkheid is om te schrijven, maar ik wil graag iemand hebben waarmee ik kan schrijven via de post. Het duurt misschien wat langer, maar zoiets iets toch veel leuker? Ik zoek wel iemand van rond mijn leeftijd, waar ik lekker mee kan gaan schrijven. Heb je interesse? E-mail me dan even op contact@nouk-san.nl, zodat we elkaars adres kunnen uitwisselen en kunnen gaan schrijven. Ik zou wel graag willen dat je jezelf even voorstelt, zodat ik een beetje weet met wie ik dan ga schrijven. Hopelijk ben jij binnenkort mijn penvriend(in)! ^^ PS: als meerdere mensen zich aanmelden, zoek ik er één of twee uit (het moet wel leuk blijven natuurlijk). Ik ga schrijven met Diana (lovely-kiss.nl) en Veronica (rovanice.nl), bedankt in ieder geval!
|
