Afscheid nemen bestaat niet. Het beroemde nummer van Marco Borsato. Iets waar ik graag in wil geloven. Was het maar zo, want afscheid nemen is iets waar ik enorm slecht in ben. Iets waar ik nooit blij van word. Afscheid nemen bestaat helaas wel. Zeker als het definitief is, als de dood je van jouw geliefden scheidt. Rust in vrede. Voor altijd in het hart. Herinneringen blijven bestaan. Ik schreef er al eerder over. En ik kan niet vertellen hoe blij ik ben dat er dit jaar even rust is. Eindelijk tijd voor verwerken, lijkt het wel.

Afgelopen weekend kreeg ik het nare nieuws te horen. Puck was overleden. Afgelopen vrijdag, overreden door een auto. Het kattenlijfje was al stijf toen mama hem vond. Arm beestje. Zo’n sterk beestje, het is een raar gevoel. Niet helemaal overstuur, maar wel een traantje om gelaten. Een huisdier is je beste vriend, zeggen ze toch altijd?

Rust in vrede, Puck.

Een baby wordt geboren, leert zijn eerste woordjes en gaat naar school. Op school maakt hij vriendjes en krijgt hij misschien zelfs een vriendinnetje. Het is niet waarschijnlijk dat hij altijd met haar zal samen zijn, maar in de momenten dat ze samen zijn, is het leuk. Hij krijgt zijn eerste zoen van haar en gaat daarna door met het leven, heeft eventueel een gebroken hart. Op latere leeftijd misschien een eerste baantje, wanneer het hogere onderwijs hem op het matje roept. Tijd om wat in het hoofd te stoppen om later toe te kunnen passen op de samenleving. Altijd handig natuurlijk. Dus, alsof hij nog niet genoeg geleerd heeft op de basisschool en de middelbare – want dat is educatief zwaar onder het niveau dat het zou moeten hebben – gaat hij nu een vak studeren. Belangrijk, want daardoor zal hij straks een baan hebben. Misschien dat hij op school zijn tweede vriendin ontmoet. De één blijft bij haar, de ander niet. Eenmaal afgestudeerd gaat hij aan het werk, waarna hij zijn huidige vrienden ten huwelijk gevraagd. Voor hij het zelf ook maar beseft, is hij getrouwd en heeft hij zijn vrouw zwanger gemaakt. Een paar maanden later wordt het kindje geboren en heeft hij zelfs een gezin. Hij werkt, zij blijft thuis om voor het kind en het huis te zorgen. Alhoewel daar tegenwoordig ook verandering in is gekomen. Samen voeden ze hun kind op, die dezelfde cyclus doormaakt als hij deed. Hij wordt oud met zijn vrouw of ze scheiden na enkele jaren, dat hangt er maar net vanaf. Misschien ziet hij – als hij eindelijk de dood tegemoet gaat – als laatste de allermooiste ogen van die van zijn vrouw of misschien ook niet. En toch blijft hij zich afvragen: was het leven het eigenlijk wel waard?

De dood. Een woord met een negatieve gevoelswaarde. Zo definitief. Iemand wordt uit je leven weg gerukt. Zomaar of al bekend, maar de schok is niet minder groot. Overlijden er vele mensen na elkaar, heb je geen tijd om te verwerken wat er nu eigenlijk is gebeurd. Er is wel schrok, er is wel verdriet, maar het besef komt later pas. Je gaat door met je leven. Tot je op het moment komt dat je de gaten gaat zien. De mensen zijn werkelijk verdwenen, voor goed. Het verdriet komt opnieuw naar boven drijven. En dan kun je alleen maar hopen dat ze hun rust gevonden hebben.