Sometimes they walk to me,
And sometimes they fly.
Sometimes they talk to me,
And sometimes they ask why.

Some things get to me,
And some things don’t.
Some things are coming to me,
And sometimes they won’t.

Someone will listen to me,
And someone will just talk.
Someone will scream at me,
And someone will walk.

Dat ik naar Amerika vertrek op 13 december, hoef ik geen mens meer te vertellen. Althans, dat dacht ik. Er zijn nog steeds velen met wie ik mijn blijdschap niet heb gedeeld. Met jullie wel, maar ook de druk die erbij komt kijken door school. De helft van de opdrachten zijn af, maar de andere helft moet nog gebeuren. Volgende week is het allemaal klaar, maar dan is er nog een probleem: het inpakken van mijn koffer.

Palm Harbor
Na een paar mailtjes over en weer tussen mij en één van de kennissen in Amerika, werd het mij duidelijk dat ik naar Palm Harbor ga. Voor wie het niet kent, het ligt in Florida, iets zuidelijk onder Jacksonville. Zolang ik bij hen ben – want mijn pa wil ook gaan reizen – kan ik gewoon op het internet, dus leren en schrijven zal ik zeker. Dat niet alleen, van zwemmen ben ik een groot fan. Nog geen tien minuten van hun huis ligt een strand en er is een zwembad in de tuin, als ik het goed begrijp. Dit wordt de vakantie van mijn dromen.

Engels
Misschien dat het weer raar gaat zijn om Engels te spreken. Schrijven deed ik het wel, maar tegenwoordig meer en meer in het Nederlands. Luisteren doe ik het nog altijd, vooral bij nummers, films en series. Lezen doe ik het ook nog wel, door af en toe eens een boek te lezen (momenteel The Vampire Diaries), maar spreken heb ik al een tijdje niet meer gedaan. Eens zien hoeveel ik op ga steken van bijna vier weken Amerika.

Mijn koffer pakken
Voordat ik aan de reis beginnen kan, zal ik alles in moeten pakken. Dat betekent dat ik moet betekent dat ik van te voren moet uit gaan denken wat ik aan wil, welke boeken ik ga lezen en wat ik allemaal ga doen in Amerika. Een hele opgave, want ik moet de inhoud van mijn koffer drie keer nagaan voor ik zeker weet dat ik alles heb wat ik wil. En dan moet ik me ook nog aan de 22 kg houden. Even kijken hoe moeilijk deze opgave dit keer voor me wordt.

Grappig feit: ik ben nu ongeveer zes dagen bezig met mijn verhaal dat zich in Amerika afspeelt. Dit kwam door Gossip Girl en Gilmore Girls, maar ook door Vivian. Zij schrijft momenteel een verhaal (dat al 90.000 woorden lang is, als het niet meer is) dat zich afspeelt in Beverly Hills. Ook is Petra zes dagen in Wichita, Kansas. Verder heb ik al een aantal jaar vrienden in Amerika zitten. Eerst woonden ze in North Carolina, nu zijn ze sinds kort verhuisd naar Palm Springs, California. Eigenlijk zijn het vrienden van mijn vader en een vriendin van hem, maar ik kan het ook goed met ze vinden. Van en door hen heb ik eigenlijk de drijfveer gekregen om goed Engels te kunnen spreken, luisteren, lezen en schrijven. Natuurlijk ben ik er nog lang niet, maar het begin is er zeker.

Sterker nog, als ik naar de USA zou gaan, zou ik me daar wel redden. De basis ken en bovendien: als je Engels moet spreken, leer je veel meer dan als je ook in het Nederlands kunt beginnen tegen iemand. Geloof mij, dan ga je al vrij snel weer over naar je moedertaal, simpelweg omdat je woordenschat daarvan veel uitgebreider is. J., één van de vrienden uit Amerika, heeft mij verteld dat mijn Engels zeker verbeterd is sinds een aantal jaar geleden en stiekem ben ik daar wel trots op. Nu hoop ik dat ik dit in de kerstvakantie ook werkelijk kan gaan bewijzen tegenover haar en haar man, want wij zijn namelijk uitgenodigd om twee weken naar Amerika te komen. Helemaal zeker of ik ook werkelijk ga, is het niet, want het is ontzettend duur natuurlijk. Een ander nadeel is ook dat ik niet meer naar Londen ga, maar ach… dat kan toch later ook nog?

USA, here I come (I hope)!

Titel:	The short second life of Bree Tanner
Auteur:	Stephenie Meyer
Jaar:	2010
Thema:	Vampier, leven
Sterren:

Bree Tanner can barely remember life before she had uncannily powerful senses, superhuman reflexes and unstoppable physical strength. Life before she had a relentless thirst for blood… life before she became a vampire. All Bree knows is that living with her fellow newborns has few certainties and even fewer rules: watch you back, don’t draw attention to yourself and, above all, make ik home by sunrise or die. What she doesn’t know: her time as an immortal is quickly running out. Then Bree fins an unexpected friend in Diego, a newborn who is just as curious as Bree about heir mysterious creator, whom they know only as her. As they come to realize that the newborns are pawns in a game larger than anything they could have imagines, Bree and Diego must choose sides and decide whom to trust. But when everything you know about vampires is a lie, how do you find the truth?

Nadat ik The Twilight Saga gelezen heb ik zowel Engels als Nederlands, kon ik het niet laten om ook dit boek te kopen en te lezen. Ik heb van dit boek echter alleen nog de Engelse versie, ik hoop dat ik deze binnenkort nog krijg. Met een vriendin had ik het al over Bree gehad, over wie dit boek gaat. Wij vonden allebei dat Bree best had mogen blijven leven (ik spoil niets, het boek het toch niet voor niets zo?), nog liever bij de Cullens. Ze had daar opgevoed kunnen worden, een voorbeeld voor Bella geweest kunnen zijn (dan verklaard het zich ook beter dat zij dat mens niet vermoord, zichzelf stopt) en Jacob had dan ingeprent met haar kunnen worden i.p.v. Renesmee, want dat vinden wij beiden niets.

Zo. En dan nu het boek zelf. Ik vind het leuk dat Stephenie ook een personage uitlicht die er eigenlijk niet zoveel toe doet, buiten het verhaal rondom Bella, Edward en Jacob staat. Dat maakt het boek origineel en geeft ons ook een ander inzicht in de serie. Eéntje waarin vampieren gewoon op mensen jagen, eigenlijk een heel ander leven hebben. De schrijfstijl van Stephenie vind ik nog altijd lekker weglezen, je bent er zo doorheen en toch heeft het een eigen tintje.

Een nadeel aan het boekje vond ik dat er geen hoofdstukken inzaten, het ging maar door en het ging maar door. Natuurlijk is het dan verraderlijk om gewoon door te lezen, maar dat kan lang niet altijd. Dus moet je stoppen op een bladzijde waar de zin niet doorgaat op de volgende bladzijde. Niet echt praktisch. Ik vroeg mij ook af waarom er een soort van los papiertje om de harde kaft heen zit, met dat papiertje vind ik het niet echt handig lezen en bovendien beschadigd dat ook vrij snel. Wel vond ik het goed dat de kaft in dezelfde stijl als de rest van de serie bleef. Dit keer een zandlopertje, wat waarschijnlijk staat voor de tijd die Bree heeft.

Moest Bree volgens jullie dood of niet?

Ik heb twee minuten naar de titel zitten staren. Volgens mij komt het negatief over en dat is wel het laatste dat de bedoeling is. Het is—hoe raar het ook lijkt—absoluut niet negatief bedoelt. Juist eerder positief… Ik ben wie ik ben en als men daar problemen mee heeft: screw them! Seriously, why should I care? If they won’t accept who I am, it’s their problem, not mine. Een vriendin van me zei zojuist op msn dat ze echt blij met me was. Dat ze blij is dat we vrienden zijn. Dat maakt mij voelen alsof ik de wereld aan kan. Zelfs het feit dat ik me eigenlijk klote zou moeten voelen—something personal, I’m not gonna explain… de mensen die het ‘moeten’ weten, weten ervan—kan mijn dag niet stuk maken. Ik ben ik en daar heeft iedereen maar mee te leven.

Op het moment heb ik echt een rare bui. De hele dag heb ik al de neiging om alles in het Engels te doen. Te lezen, te schrijven en te praten. Te lezen doe ik ook, ik lees namelijk Midnight Sun. Voor degenen onder ons die dit niet kennen, het is wilight maar dan vanuit Edwards visie. Je weet wel, van Stephenie Meyer. Juist ja, zij ja. Het is best interessant om te lezen wat Edward denkt en nog beter gezegd: wat anderen denken—want dat is zijn gave, hij kan gedachten lezen… behalve die van Bella natuurlijk. Misschien komt het wel doordat ik dit las, ik ineens in het Engels begon te schrijven en te praten vandaag.

Je zou voor de grap—take this literally—mijn msn gesprekken van vandaag eens moeten lezen. Eén en al Engels, hoewel dat het laatste uur is afgenomen. Geen wonder, het is bijna half één nu ik dit schrijf. Op de achtergrond klinkt de muziek van Anouk. ‘Michel’ heet het nummer. Een nummer over een jongen uit haar jeugd. In het Engels, natuurlijk. Ik zou mijn begin tekst aan moeten passen, want ik luister ook Engels. Om even verder te gaan… ik praat ook Engels. Met mijn vader vandaag, maar ik lees Midnight Sun ook hardop voor. Waarom? Omdat ik mijn Engels verbeteren wil. Lezen gaat prima, verstaan ook… nu wil ik het zelf ook *goed* kunnen schrijven en spreken, zonder dat ik steeds aan anderen (lees: soms vrienden, maar meestal Google Translate of de Van Dale) moet vragen welke woorden ik moet gebruiken. Sure, ik ben één van de weinigen—samen met wat vrienden—die nog een beetje Engels kan, maar het kan natuurlijk altijd beter. Ik ga mijn Engels verbeteren, mijn doel voor dit jaar. Wat zeg ik? Misschien wel voor langer. In de journalistiek zal ik het ook veel nodig hebben en waarom niet? Het is een mooie taal—voor het Brits—en een wereldtaal. Je kunt er veel mee bereiken en het is alleen maar handig als je het kunt.

So, screw the world and do whatever you like.

Wat doe jij dat je soms echt niet laten kan?