Slaperig kom je uit je bed. Het is koud. Je wilt terug de warmte in, maar maakt je toch klaar voor de dag. Ineens besef je dat het maandagochtend is. Zondagnacht zou er vorst komen. Die heeft blijkbaar echt een bezoekje gewaagd aan de aarde, want de auto is bevroren. Eerst krabben, dan op weg richting huis. Althans, je hoeft zelf niet te rijden. Dat doet je lieve vriend voor je, die je 20 minuten later afzet thuis. Werkze, schat. Ik zie je vanavond weer.

Ondanks de vrieskou en de vorst, schijnt de zon in volle glorie. Dat geeft op zichzelf alleen al een warm gevoel van binnen, maar het brengt ook verwarring mee. Wanneer kunnen wij nu echt zeggen dat we zomer, lente, herfst of winter hebben? Het weer gaat z’n eigen gang. Het lijkt nergens aan vast te knopen zijn. Net zoals mijn emoties en gedachten, soms.

Zoveel ideeën, bijna geen tijd om ze uit te werken. Terwijl je dat eigenlijk gelijk moet doen. En daarom post ik dan maar losse scènes die in me opkomen en niet echt een verhaal zullen worden. Tot nu toe leuke reacties gekregen en dat niet alleen: mensen willen weten hoe het verder gaat. Helaas, sorry, het is een losse scène. Er zit geen verder verhaal aan vast. Dat komt in 2012 misschien, op mijn blog. Vervolgverhaal Wendy Eveline, maar alleen wanneer ik tijd en zin heb. Eén keer in de maand een nieuwe hoofdstuk, elke week red ik simpelweg niet. Voor nu: wat leesvermaak van scènes.

Titel:	Het schuwste dier
Auteur:	Eva Meijer
Jaar:	2011
Thema:	Dood
Sterren:

De hoofdpersoon (zonder genoemde naam) keert voor een week terug uit Engeland, waar ze studeert, voor de begrafenis van haar tante. In Nederland is haar familie, waar een gat in geslagen is, er zijn een aantal dieren, een geliefde en een begrafenisondernemer met een heel harde stem. De tijd gaat langzamer, komt soms bijna tot stilstand, terwijl de wereld gewoon doorbeweegt. Alles lijkt hetzelfde, maar alles is veranderd.

Ik ben zo iemand die heel lang kan malen om iets in haar hoofd. Nee, niet echt een gebeurtenis of emotie. Meer over beslissingen en wat ik nog moet doen. Ik blijf het in mijn hoofd herhalen, bang dat ik het vergeet. Tegenwoordig heb ik daar een systeem voor: to do-lijstjes maken en alles in mijn agenda schrijven. Daarbij schrijf ik vaak alle voor- en nadelen op. Heel handig, maar het werkt niet altijd. Ik kan niet alles van me afzetten. Gewoonweg omdat ik toch zeker wil weten dat ik alles heb gehad.

Ik zwem nu een paar keer in de week sinds ongeveer twee à drie weken en dat bevalt me eigenlijk wel goed. Het is niet alleen lekker en goed voor de beweging, ook kan ik mijn gedachten goed verzetten door me alleen te concentreren op het zwemmen en eventueel de mensen om me heen. Vaak is er bijvoorbeeld zwemles als ik overdag naar het zwembad ga. Stiekem vind ik het best leuk om te kijken wat ze allemaal moeten doen, hoewel ik het uiteraard ook al heb gehad. Maar ach, dan heb je tijdens het zwemmen van kant tot kant (lees: baantjeszwemmen) ook nog iets om naar te kijken. En daarbij kan ik de dagelijkse ‘zorgen’ uit mijn hoofd zetten tot na het zwemmen. Een heerlijke ontspanning.

Ooit de film Blind guy dating gezien? Ik sinds kort wel. Niet dat ik het heel vreemd vind hoor, een blinde man. Maar toch zette het me aan het denken. Blind zijn lijkt mij echt vre-se-lijk. En dat meen ik. Nee, het is absoluut niet zo dat je dan geen leven meer hebt. Je hebt ook geen ziekte waar je dood aan gaat, maar toch lijkt het mij het ergste wat mij kan overkomen. Stel je voor wat je allemaal doet in het dagelijks leven en wat je dan ineens allemaal op zal moeten geven…

Ik ben dagelijks schrijven met schrijven, lezen, designen en het kijken van series en/of films. Dat zou dan ineens, in één klap, niet meer kunnen. Ik zou geen woord meer kunnen lezen, afgezien van braille dan, maar dan nog: geen boeken meer, geen blogs meer en ook geen internet meer. Tenzij iemand het voor zou lezen, natuurlijk. Schrijven zou daarbij ook heel moeilijk gaan en ik zou mijn droom op moeten geven, tenzij iemand anders het voor mij schrijft (en toch zou ik het liever zelf doen). Niet alleen dat: ik zou mijn bedrijfje moeten opgeven omdat ik niet meer kan designen: ik zie niet meer wat ik doe en daardoor zal het design niet bepaald mooier worden. Het kijken van series en/of films zal het aller moeilijkst gaan. Hoewel je met woorden veel kunt voorstellen, kun je beter doof zijn: dan heb je nog ondertiteling en beeld.