Slaperig kom ik overeind. Ik heb de wekker niet gehoord, dus ik kijk op de tijd. Oh, 8 uur, dan moet ik al wel een beetje opschieten. Dan vervaagt er één lijn aan de linkeronderkant en zie ik dat het?tot mijn grote schrik?geen acht uur is, maar negen uur. Ik had op dit moment in de examenzaal moeten zitten, aan mijn examen geschiedenis.

In paniek grijp ik mijn gsm en het blaadje waarop alles staat over de examens. Er staan twee nummers op, bij de eerste wordt er niet opgenomen, bij de tweede wel. Ik leg uit dat ik me verslapen heb en nú examen hoor te maken en ze verbindt me direct door. Ik krijg Doerde aan de lijn, onze roostermaker. Ze zijn al naar me op zoek, omdat ze me niet konden bereiken. Ze komen nu naar mijn huis om me op te halen, want ik zit nog in het half uur dat je te laat mag komen.

Meet Suzi. Ze is het hondje van Joy en Cyrus, de mensen waar we bij verblijven. Onze kennissen of vrienden, hoe je het ook noemen wilt. Suzi is een lief klein zwart hondje, maar ontzettend bang. Ze heeft het eerste jaar van haar leven in een kooi doorgebracht en werd mishandeld. Joy heeft haar daarna in huis genomen en nu woont ze al twee jaar veilig bij hen.

Toch is Suzi erg bang voor mensen. Er zijn nu zes personen extra in het huis en dat brengt toch wel wat spanning. Dan gaat ze trillen, blaffen en ze durft niet naar je toe te komen. “If you just ignore her, she’ll come to you, I promise”, zei Joy tegen ons. Dus dat doen we nu, maar Suzi moet gewoon even wennen. Ze luistert heel goed, al moet je wel alles in het Engels zeggen. Ze heeft een eigen luikje zodat ze naar buiten kan komen. De tuin in kan gaan om haar behoefte te doen. Want, geloof me, er is hier een húge tuin. Met een zwembad. En Suzi springt en rent in de tuin rond, ook achter de eekhoorns aan.

Titel:	Haar naam was Sarah
Auteur:	Tatiana de Rosnay
Jaar:	2010
Thema:	WO II, familie
Sterren:

De tienjarige Sarah wordt samen met haar ouders opgepakt en naar het wielierstation in Parijs gebracht, waarvandaan duizenden jogen worden gedeporteerd. Niemand heeft echter gezien dat Sarah haar kleine broertje Michel in een kledingkast opsloot, en de sleutel bij zich stak. Zestig jaar later krijgt Julia Jarmond, een Amerikaanse journaliste in Parijs, de opdracht een artikel te schrijven over deze razzie. Ze gaat op zoek in archieven en via het dossier van Sarah ontdekt zij het goed verborgen geheim van haar schoonfamilie.

Een boek dat meerdere keren mijn aandacht trok en/of me werd aangeraden, maar ik hem pas na een tijdje kocht toen ik een keer met Alice in Zwolle aan het shoppen was. Ik vond toch dat het tijd was om het boek te kopen. Het scheen mooi geschreven te zijn en bovendien ook ontroerend. Aangezien ik van dat soort boeken houd, hem ik hem voor wel €10,- gekocht.

Met lezen begon ik pas op de terugweg, maar ik kon het boek eigenlijk bijna niet weg leggen. Ik wilde weten hoe het verhaal verder ging. War er met Sarah was gebeurd, hoe het zou aflopen tussen Julia en haar echtgenoot en natuurlijk: of zij het grote geheim wat haar schoonfamilie verborgen houdt, ontdekt. Het boek sleept je mee, hoewel er naar mijn mening soms iets te veel vraagtekens in zaten. Dat vond ik dan wel weer een minpunt. Of het werd pas (veel) later uitgelegd.

Wat ik wel een grappig feit vind, is dat het boek origineel Frans is. Normaal gesproken – van de boeken die ik hem gelezen en in hoeverre ik die heb begrepen dan – vind ik deze niet heel geweldig, maar dit boek kon toch mijn waardering ervoor krijgen. Hoewel ik dacht dat het verhaal totaal anders zou zijn, vond ik het toch een leuk boek om te lezen, ondanks de gebeurtenissen die in het verleden zijn gebeurd en op de waarheid gebasseerd zijn in het boek.

Wat vinden jullie ervan dat we nu eigenlijk nog steeds met de Tweede Wereldoorlog bezig zijn?

Vandaag is het 17 mei 2010. Weet je wat dat betekent? Juist, dat de eind examens van start zijn gegaan. Vandaag heb ik mijn eerste examen gehad. Nederlands. Ik verwachtte dat het wel goed zou gaan, dat gingen de oefenexamens immers ook. Het tegendeel bewees zich echter al snel. Ik begon goed en de open vragen gingen voor mijn gevoel ook wel goed. De meerkeuzevragen niet echt, voor mijn gevoel waren er twee antwoorden mogelijk en ik vond het moeilijk om te kiezen. Uiteindelijk niet mijn eerste ingeving gekozen en dat heeft nadelen gehad. Maar ja, dat is achteraf gepraat. Ook de samenvatting verliep niet zoals ik het graag had gewild. Eerst snapte ik niet goed wat er nou precies in vermeld moest worden. Ik heb veel doorgekrast (ik was echt heel erg blij met een kladblaadje op dat moment) en lopen verbeteren. Na de tijd kwam ik erachter dat heel veel mensen het examen moeilijk vonden, iets wat ik gewoon niet had verwacht bij Nederlands… Op dit moment (nu ik dit typ dus) zijn er 6086 klachten over het examens Nederlands van de HAVO. De rest van de statistieken kun je hier bekijken.

Morgen heb ik wiskunde A. Morgenochtend er een beetje op tijd uit om eerst nog even wat examens te maken en formules in mijn rekenmachine te zetten. Dan mijn examen maken en daarna moet ik gelijk werken. Ik heb mijn examen tot half 5, maar ik moet eigenlijk om 4 uur al beginnen. Ik begin dus nu zodra ik klaar ben met mijn examen. Het is echt even niet anders, mijn examens gaan voor, zeker wiskunde. ‘s Avonds weer bezig met geschiedenis, wat ik net ook al een uur lang heb gedaan. Ik moet alles weer even ophalen, maar dat komt wel goed. De meeste stof ken ik toch al wel.

En nu hopen dat we geen belletjes krijgen over ruim een maand. Dat zou betekennen dat ik gezakt zou zijn. Dan kan ik journalistiek ook wel vergeten. Oké, Anouk, nu de hoop niet opgeven omdat één examen een beetje tegen viel. Je kunt dit. Over meer dan een maand heb jij je tweede diploma in je handen, namelijk die van de HAVO. Windesheim, here I come!

Was/ben jij zenuwachtig als je een uitslag krijgt te horen?