Een spektakel. Dat was het. Veel positieve en negatieve zijn gebeurd de afgelopen week. Regen, onweer, natte kleding, uitgaan, concert, kroegen, fietsen, volleyballen, groep ‘zeuven’, t-shirts en stiften. Een aantal dingen, misschien eerder steekwoorden, die je kunt plaatsen bij de afgelopen week. De GRASweek. De Gezamelijk Ruiken Aan Studeren week. Als GRASspriet zijnde. Met een Sprietenlied erbij.

Iedere dag op tijd op staan om bij de activiteiten aanwezig te kunnen zijn. Af en toe wel een probleem, maar uiteindelijk wel wakker genoeg. Tas inpakken. Drinken, eten, bescherming tegen de regen, een vest, ibuprofen, camera en een beurs. Misschien soms meer, misschien soms minder. Misschien ook wel iets te veel, zoals het drinken. Niet één enkele keer heb ik het op het terrein gekocht. Dat weigerde ik. Was mij te duur. Twee flesjes. Eén met limonade, één met een andere drankje. Twee dagen lang heeft er echter één flesje in mijn tas gelegen. Vanochtend maakte ik hem open. Fijn, onderhand dus niet meer te drinken. Limonade bederft ook.

Ondanks alle tegenslagen, heb ik een leuke week gehad. De nieuwe school iets beter leren kennen, nieuwe vrienden gemaakt, waar ik ook mee contact zal blijven houden, zowel op school als online.

Echter, het feest is nog niet helemaal over. Voor sommigen omdat ze ook naar Waltertje gaan, een andere introductie week, voor de ander omdat zij nog een ander feest hebben. Zoals hier. Het winkelcentrum in Zwolle Zuid is eindelijk helemaal af en daarom is er een feestelijke opening. Muziek, praatjesmaker en kraampjes. Leuk, behalve als je er even geen zin meer hebt. Daarom ben ik hier, lekker thuis, achter mijn laptop aan het schrijven. Precies waar ik nog even mee bezig ga.

Om half tien ging de wekker. Erg fijn, maar we hadden geen zin om eruit te komen. Ook het weer hielp niet bepaald mee. Het regende maar en het hield niet meer op. We moesten er toch door, omdat we om elf uur werden verwacht op de campus. In regenkleding en met een paraplu gefietst, dit keer helemaal voorbereid op de regen. Dit om er vervolgens achter te komen dat we er zo vroeg niet hadden hoeven zijn. Hoewel de Miss en Mister GRASweek verkiezing dan ook wel weer grappig waren.

Namelijk, nadat deze verkiezing over was, besloot heel groep zeven om lekker in de campus te blijven. Niemand is uiteindelijk naar de wordshops gegaan. Wij, journalistiekemerds (een woord verzonnen door N., één van de begeleiders), bleven liever in de slaapzaal. Althans, hun slaapzaal dan. Gisteren had iemand van onze groep een volleybal gewonnen, waarop alle namen van de groep kwamen te staan. In de slaapzaal, ook wel een gymzaal genoemd, hingen basketbal netten. Drie keer raden wat er gebeurde. Juist en iedereen deed vrolijk mee. Leuk, toch? Ondanks de gezelligheid, gingen er mensen richting huis. Vanwege de regen of omdat ze er geen zin meer in hadden. Tijd voor een laatste groepsfoto en afscheid nemen maar.

Om vier uur moesten wij het gebouw uit zijn, want alles ging op slot. Prima, op naar park de Wezenlanden. In de regen, natuurlijk. Even gekeken naar het estafette drinken, maar ze waren al bijna klaar. Rij vijf had gewonnen, maar ik heb werkelijk geen flauw benul wie er allemaal in die rij zaten. Daarna op naar de pizzeria in het centrum. Voor €6,- had ik een lekkere pizza en we hebben heerlijk met z’n allen gegeten. Mijn pa belde tijdens het eten en zei dat hij de gordijnrails – waaraan nu intussen ook gordijnen aan hangen, omdat ik nu moet wachten – op zou hangen. Ik wilde hem zien, maar was te laat. Helaas.

Vrijwel direct daarna weer naar park de Wezenlanden. Van veraf kon je de muziek al horen. Live, maar ook gewoon van een bandje. Stond natuurlijk heel hard, mijn oren suizen er bijna nog van na. Lekker wat gedanst en gezellig mee gedaan met de groep. Er was een Rock ‘n Roll band uit Maastricht waarvan ik de naam niet onthouden kon en de enige echte Miss Montreal. Heel leuk, alleen werd J. erg duizelig na dit optreden. Even naar buiten. Eten misschien? Hielp niet. Begeleiding erbij roepen, naar de EHBO. Uiteindelijk – na veel geregel met de fietsen, uitleg aan onze groepsgenoten en afspraken met R. en de begeleiders / EHBO mensen – naar huis gebracht, waar ik nu zit te wachten. Ik wil op bed. Mijn ogen vallen echt gewoon letterlijk dicht. Mijn voeten doen zeer. Ik ben enkel bang dan niet meer wakker te worden. Daarom schrijf ik nu dit blogje, dan heb ik in ieder geval wat te doen.

Morgen ga ik J. terug brengen naar het station, A. ophalen van Windesheim en nog even gedag zeggen tegen de rest van groep zeven… want ja, daar is het dus vandaag helaas niet van gekomen. Ach, gelukkig zien we elkaar volgende week weer. We zijn tenslotte eerstejaars journalistiek studenten, dus zien zullen we elkaar zeker wel!

Vandaag was het dan zover. Om half negen op staan, om vervolgens te maken om op het Lübeckplein te Zwolle te komen. Volgens mij hadden we net zo goed om twaalf uur nog een keer kunnen komen, zo druk dat het er was. Gelukkig waren we vrij snel aan de beurt, hoewel we daarna wel een eeuwigheid hebben kunnen wachten op de rest van ons groepje. Daarna zouden wij een zogenaamde stadsloop gaan doen. Wat dus betekent dat je iets van de stad zou moeten zien. We hebben echter enkel een plein gezien waar de groepsfoto’s werden gemaakt, de McDonalds en de stamkroeg voor studenten: ‘Het Vliegende Paard’. Dit terwijl de andere groepjes wél door de stad liepen. Uiteindelijk zijn J. en ik er maar in ons eentje er eventjes op uit gegaan.<

Uiteindelijk terug naar het GRASweek terrein, waar vrij harde muziek werd gespeeld, we ons op moesten geven voor een sport en een restaurant voor de volgende dag. Dit mocht je zelf bepalen, samen met je groepje. Rond 18.00 uur, nadat de DJ klaar was en we met z’n allen uit volle borst ‘Het sprietenlied’ hadden gezongen, konden we beginnen aan het barbecueën. Voor mij en A. een vegetarisch schoteltje, de rest moest het doen met één grote schaal. Waar dus niet genoeg op lag. Hetzelfde gold voor de borden en het bestek. Hoezo, een goede organisatie?

Afijn, tijdens het eten kwam de mededeling dat het zou gaan regenen en hard ook. Zoals je dan wel raden kunt, vloog iedereen de tent in. Waar later het toneelstuk/stukje cabaretier zou worden gespeeld. Nog geen half uur later kwam de mededeling dat we door de regen heen moest – en het spoelde nog steeds hard – om naar een schuilplek te gaan. Niet dat de tent niet droog was, maar het zou ook beginnen met onweren en dat was niet verantwoord. Wij met z’n allen naar een andere schuilplek, waar iedereen stond te verreken van de kou natuurlijk. Na een half uur kwam er de mededeling dat het stuk niet meer door zou gaan. Nee, daar waren wij nog niet achter… pas na ruim een uur mochten wij het terrein verlaten, alsnog in de regen en het onweer. Ik had dus toen al gewoon ruim een uur thuis kunnen zitten, lekker droog en warm. Bah, nee, geen geslaagde dag vandaag, want we kwamen alsnog kletsnat thuis.