Just screw it all

Ik heb twee minuten naar de titel zitten staren. Volgens mij komt het negatief over en dat is wel het laatste dat de bedoeling is. Het is—hoe raar het ook lijkt—absoluut niet negatief bedoelt. Juist eerder positief… Ik ben wie ik ben en als men daar problemen mee heeft: screw them! Seriously, why should I care? If they won’t accept who I am, it’s their problem, not mine. Een vriendin van me zei zojuist op msn dat ze echt blij met me was. Dat ze blij is dat we vrienden zijn. Dat maakt mij voelen alsof ik de wereld aan kan. Zelfs het feit dat ik me eigenlijk klote zou moeten voelen—something personal, I’m not gonna explain… de mensen die het ‘moeten’ weten, weten ervan—kan mijn dag niet stuk maken. Ik ben ik en daar heeft iedereen maar mee te leven.

Op het moment heb ik echt een rare bui. De hele dag heb ik al de neiging om alles in het Engels te doen. Te lezen, te schrijven en te praten. Te lezen doe ik ook, ik lees namelijk Midnight Sun. Voor degenen onder ons die dit niet kennen, het is wilight maar dan vanuit Edwards visie. Je weet wel, van Stephenie Meyer. Juist ja, zij ja. Het is best interessant om te lezen wat Edward denkt en nog beter gezegd: wat anderen denken—want dat is zijn gave, hij kan gedachten lezen… behalve die van Bella natuurlijk. Misschien komt het wel doordat ik dit las, ik ineens in het Engels begon te schrijven en te praten vandaag.

Je zou voor de grap—take this literally—mijn msn gesprekken van vandaag eens moeten lezen. Eén en al Engels, hoewel dat het laatste uur is afgenomen. Geen wonder, het is bijna half één nu ik dit schrijf. Op de achtergrond klinkt de muziek van Anouk. ‘Michel’ heet het nummer. Een nummer over een jongen uit haar jeugd. In het Engels, natuurlijk. Ik zou mijn begin tekst aan moeten passen, want ik luister ook Engels. Om even verder te gaan… ik praat ook Engels. Met mijn vader vandaag, maar ik lees Midnight Sun ook hardop voor. Waarom? Omdat ik mijn Engels verbeteren wil. Lezen gaat prima, verstaan ook… nu wil ik het zelf ook *goed* kunnen schrijven en spreken, zonder dat ik steeds aan anderen (lees: soms vrienden, maar meestal Google Translate of de Van Dale) moet vragen welke woorden ik moet gebruiken. Sure, ik ben één van de weinigen—samen met wat vrienden—die nog een beetje Engels kan, maar het kan natuurlijk altijd beter. Ik ga mijn Engels verbeteren, mijn doel voor dit jaar. Wat zeg ik? Misschien wel voor langer. In de journalistiek zal ik het ook veel nodig hebben en waarom niet? Het is een mooie taal—voor het Brits—en een wereldtaal. Je kunt er veel mee bereiken en het is alleen maar handig als je het kunt.

So, screw the world and do whatever you like.

Wat doe jij dat je soms echt niet laten kan?