Het world wide web is een grote en open wereld. Iedereen kan lezen wat je online plaatst. In het verleden dacht ik er niet heel erg om, maar tegenwoordig ben ik toch voorzichtig wat ik online plaats. Uiteraard, creatieve uitspattingen komen gewoon online: foto’s, designs, verhaaltjes. Geen enkel probleem. Het is maar fictie, het is maar fantasie. Feedback en reacties krijgen op zulke dingen vind ik persoonlijk alleen maar fijn. En natuurlijk vertel ik ook wel persoonlijke dingen, zeker als het soms gaat om mijn gedachten. Hoewel ik daar nog steeds vrij voorzichtig mee ben. Niet alleen op mijn blog, maar ook op social media. En dan met name Facebook en Twitter.

Aangenaam, ik heet Anouk. Maar dat wisten jullie natuurlijk eigenlijk al. Mijn achternaam is ook wel bekend, net als de naam waar ik onder blog (en op andere sociale media of platformen sta geregistreerd): Nouk-san. Iedereen weet wie erachter zit en dat vind ik ook niet erg. Ik werk momenteel mee aan een paar websites. Allereerst mijn eigen blog, die gewoon lekker van mezelf is. De naam hiervan is Nouk-san, maar ik blog gewoon met de naam Anouk. Daarnaast Digiholics, waar ik momenteel erg druk mee bezig ben (momenteel nog Blogaholics). Hier komt Nouk-san niet voor, alleen mijn echte naam. Ook wel logisch, aangezien we in staan geschreven bij de KvK sinds deze maand.

Tijdens de lessen staat mijn laptop niet meer op mijn tafeltje. Althans, niet als we hem niet nodig hebben. Ineens krijg ik veel meer mee van de les. Bovendien heb ik mijn Blackberry wel. Als ik eventueel een berichtje zou krijgen, gaat het felle rode lampje branden en kan ik stiekem even een kijkje nemen. Dit zet zich voort na school tijd. Dan maak ik eerste de opdrachten die ik moet doen, leer ik als ik tijd heb nog een beetje en sluit pas in de avond het internet weer aan.

‘s Avonds mag ik schrijven, kijken naar tv series en bezig met de websites. En het werkt. Doordat ik mijn schoolwerk als eerste doe, stel ik het niet meer uit. Al zou je mij zo misschien dan niet inschatten. Dan maar even in de middaguurtjes zwoegen, ‘s avonds kan ik mijn ding doen. En als ik alleen ben in mijn kamer, ben ik stiekem wel blij dat ik dan even op Twitter en msn kan.

Maandag is ook een schooldag, al ben ik dan vrij. Dan neem ik de stof voor de colleges die week door, maak ik opdrachten af en leer ik alvast wat voor de tentamenweek. Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Net als de rest van de dagen, mag ik ‘s avonds weer op het internet en schrijven.

Zaterdag en zondag zijn van mij. Geen planning, het liefst terug naar Sneek. Laptop aan of niet, ach dat zien we dan wel weer. ‘s Morgens heb ik de behoefte niet meer om hem aan te zetten: mijn berichtjes krijg ik immers ook wel door op mijn Blackberry. Dus iets missen doe ik eigenlijk niet. Behalve dat mijn Google Reader na een paar dagen toch wel erg vol staat en ik hem weer even moet legen. Ach, blogjes lezen doe ik ook wel als ik er zin in heb.

Daarbij is het ook wel eens zo dat ik Twitter helemaal vergeet. DM’s en mentions krijg ik wel door, maar als ik even ergens anders mee bezig ben, vergeet ik Twitter. Zo was ik vanmiddag even lekker aan het knutselen met mijn moeder aan een cadeau voor mijn tante, tussen alle hectiek door. En ik moet toegeven dat ik het eigenlijk ook niet mis. Het is leuk, het ia handig, maar zeker niet noodzakelijk. Ik neem er geen afscheid van, maar voel me niet schuldig als ik even een paar uurtjes absent ben. Heb je me werkelijk nodig? Stuur me een e-mail, mention, DM of weet ik het… mijn Blackberry piept voor je en ik weet dat je me even nodig hebt. Maar, onthoud, ik heb mijn rust wel even nodig. Ik zit dit met slaperige ogen te typen. Ik ben vermoeid en dat komt niet alleen doordat ik te weinig of slecht slaap.