Het is onderhand al twee maanden geleden dat ik weer thuis ben komen wonen. Heerlijk terug in mijn veilige haven. Eigenlijk heb ik niet zo’n haast om weer weg te gaan, om heel eerlijk te zijn. Natuurlijk is mijn zoektocht naar een eigen woonplek in Sneek niet gestopt, maar veel is er ook niet beschikbaar. Nu heb ik er één op het oog: een zolderkamer met op de zolder dan je koelkast, een kast voor eten en een kapstok. Internet en televisie moet je zelf regelen, de rest is inclusief. Van de badkamer en keuken kun je gebruikmaken in overleg. Niet heel duur, maar het geeft me toch twijfels: papa vroeg of ik niet liever thuis zou blijven wonen.

Elkaar nog nooit gezien, maar toch al zo bekend. Dat zijn Vivian en ik. Gisteren zagen wij elkaar voor het eerst en het voelde vertrouwd, goed. Maar goed ook, want ik heb er veel voor moeten reizen. De trein ben ik gewend, maar toen moest ik ineens met de metro. Eerst natuurlijk geen idee hoe zoiets werkte, maar uiteindelijk stond ik dan toch om 11.30 uur op het metrostation waar ik moest zijn. Nee, vertellen waar ik gestrand was, doe ik niet, dat zal zij zeker niet op prijs stellen. Anoniem blijven, althans waar je woont, heeft ook zo zijn voordelen op het internet.

Nu dwaal ik echter van het onderwerp af. Ik moet bekennen dat ik dit artikel niet op de dag schrijf waar op hij gepubliceerd wordt. Nee, sterker nog: ik schrijf dit artikel bij Vivian thuis. Zij zit naast mij – ook achter haar bureau – een artikel te schrijven voor haar blog en eventueel Everyzine, zoals ik dat doe voor mijn blog, nadat ik net weer als hoofdredactrice heb opgetreden op mijn online magazine. Dat klinkt als een saai dagje hè? Dan bén je eindelijk bij elkaar, ga je nog achter de laptop zitten te internetten. Wij hebben er in ieder geval geen problemen mee. Dat we elkaar zien, is al heel wat. Want, dat zal niet heel vaak gebeuren. Ik woon dan straks misschien in Zwolle, maar dan is het nog twee uren reizen naar waar zij woont. Alhoewel, ik bedenk me net – nadat ik dit ook tegen haar heb gezegd – dat ik volgend jaar een studenten OV-chipkaart heb en ik dus in het weekend gratis met het openbaar vervoer kan reizen. Daar zal ik eens even goed gebruik van gaan maken, dan kan ik Vivian dus wel degelijk vaker zien. Wat ‘n meevaller.

Ik en Vivian op de foto

Op dit moment zit ik nog in Zwolle, waar ik geen internet heb. Correctie, waar ik geen internet heb op mijn laptop. Binnen 10 dagen krijg ik deze thuis gestuurd (zul je natuurlijk net zien dat ik dan niet aanwezig ben… ja sorry, maar ik woon er nog niet definitief) en dan zal ik ook daar (draadloos) internet hebben. Wat een vooruitzicht, niet? Op mijn gsm kan ik wel mijn e-mail checken en beantwoorden en natuurlijk even op Twitter, maar verder niet. Vanavond, dan heb ik weer internet (voor jullie dan, voor mij nu morgenavond). Tot dan!

Daar zit ik dan weer, in de bus, de auto of de trein richting Zwolle. Vandaag ga ik mijn kamer verder schilderen. Dat was ik van plan althans, maar het is veel te warm. Nog maar twee en een halve wand en, oh ja, de kozijnen moeten ook opnieuw. De vorige keer dekte het namelijk niet helemaal. Het is veel geregel om iedere keer op en neer te vliegen, om weer even aan de slag te kunnen in Zwolle. Ik had vandaag ook kunnen werken – dat werd me afgelopen donderdag gevraagd – maar dat heb ik afgeslagen. Ik zeg het niet graag af, maar ik wilde vandaag echt even bezig in mijn kamer. Dan kan de vloer er eventueel de volgende keer in en kunnen mijn spullen, als in meubels vooral, alvast richting Zwolle. Als het dan 3 augustus is, kan ik naar Zwolle vertrekken om vervolgens nooit meer terug te komen.

Oké, dat is natuurlijk ietsjes overdreven, is het niet? Natuurlijk kom ik hier terug. Ik mag dan hier geen school en straks ook geen werk meer hebben, ik heb hier nog altijd mensen die ik ken: familie en vrienden. Mensen, dit is achtien jaar lang mijn stad geweest, hier ben ik geboren en getogen en nu ga ik mijn stadje verlaten. Jarenlang heb ik gezeurd dat ik hier weg wilde, ik wilde hier niet meer zijn, maar nu het erop aan komt en ik nog maar een maand hier ben, realiseer ik me dat ik het hier ga missen. Ontzettend ga missen.

Dinsdag haal ik ‘s avonds mijn diploma op en ben ik officieel van het Bogerman af. Zes jaar lang heb ik daar gezeten en dat sluit je dan ineens – want de jaren zijn voorbij gevlogen – af. De overstap van VMBO naar HAVO was niet alleen om een hogere opleiding te hebben en naar het HBO te kunnen, maar ook een soort uitstel van ‘executie’. Diep in mijn hart wilde – nee, wil – ik hier nog steeds niet weg. Zwolle is fijn hoor, ik ken het er al een beetje, net als een aantal mensen, dat zeker wel. Toch is het anders, nieuw, ik zal opnieuw moeten beginnen.

Dat is trouwens niet waar, in principe ga ik alleen op mezelf wonen en ga ik naar een andere school. Roxy, een vriendin van me, gaat met me mee naar Zwolle en ik blijft (denk ik, hoop ik) gewoon bij de Albert Heijn werken. Natuurlijk is het niet helemaal hetzelfde. Roxy en ik zullen het beiden druk hebben en we zitten niet op dezelfde school, bovendien zijn onze vrienden niet in Zwolle, hoewel we ze natuurlijk (hopelijk) wel zullen zien. Dat ik bij de Albert Heijn kan blijven werken, is fijn, maar het is toch filiaal 1259 niet. De winkel waar ik iedereen ken, weet wat ik doen moet en wat er van me verwacht word. Natuurlijk, het systeem in Zwolle is hetzelfde, maar ik ken daar niemand en ik weet niet hoe het er daar aan toe gaat. Dat zal wennen zijn, ik zal me aanpassen moeten…

Zie dit niet als een klaagblog, want dat is het totaal niet. Ik ben blij dat ik naar Zwolle kan, een nieuw leven ga beginnen. Wat zeg ik? Een studentenleven ga beginnen! Dat is zeker iets wat ik niet af ga zeggen, maar heb ik jullie ooit verteld dat ik heimwee heb? Wel, ik weet 100% zeker dat ik dat – zeker de eerste maanden – ga krijgen als ik eenmaal definitief in Zwolle zit. Ik ga mijn familie, mijn school, mijn vrienden en mijn werk missen, zeg ik nu met tranen in mijn ogen. Mijn hart zegt dat ik nog een tijdje blijven wil, mijn verstand zegt dat het straks tijd is om te gaan, om verder te gaan. Want, mensen, dat is een hele wijze levensles: blijf nooit stilstaan in je leven. Ga verder, want je leven is zomaar voorbij. Geniet van het leven, dat maakt het verwerken van de minder leuke dingen ook een stuk leuker. Neem dat maar aan van een meisje die dat zelf heeft moeten ontdekken, al is ze dan nog maar achttien jaar oud.

Daar zit ik dan. Amper in staat om mijn ogen fatsoenlijk open te houden. De televisie staat even niet aan, hoewel Nederland aan het spelen is. Vandaag even niet. Bovendien zijn ze toch al door, dus veel zal het ook niet uitmaken. Lezen lukt even niet, behalve dan de boeken die op mijn laptop staan en de fanfics op het internet. Ik heb namelijk mijn twee boeken waarin ik aan het lezen was, in Zwolle laten liggen. Net als mijn dagboek en notitieblok. Heerlijk handig dus… not. Gelukkig – hoewel, in de trein kan ik dus nu niet schrijven en lezen zaterdag, echt balen – ben ik er zondag weer en kan ik het dus wel meenemen. Ik zal dus even twee dagen zonder moeten…

Een gaap en dan stoot je je natuurlijk ook nog aan het bureau. Typen lukt nog net, hoewel ik nu helse pijnen lijd in mijn linkerarm. Ik heb het gevoel dat ik zo om kan vallen, pardoes in slaap zal vallen. Niet alleen door het chronische slaaptekort, waar ik tegenwoordig aan lijd, maar ook door het vroege opstaan van vandaag – ik moest zo nodig met mijn vader meerijden en hij moet al rond 7 uur weg voor zijn werk, eigen schuld dikke bult – en het harde werken. Harde werken?! Ja, harde werken inderdaad. Ik ben welgeteld vijf winkels vluchtig door geweest: twee kringloopwinkels voor eventuele tafel, fornuis en koelkast (hint, hint, hint), de CarpetRight en de Leen Bakker om te kijken voor laminaat (Leen Bakker is de goedkoopste, dat wordt ‘m dus) en nog naar de Praxis om drie rollen behang te halen – natuurlijk was alles wat al roze en leuk was te dun, dus moet ik het alsnog verven – tezamen met een emmer, lijm, een papieren gratis lineaal en een gratis roerstokje. Dit allemaal mede mogelijk gemaakt door mijn assistente C., die in de kamer naast mij woont (laat mij dit even uitleggen: zij heeft een auto en was mijn taxi voor vandaag). Hierna moesten we ook nog eens langs een zesde winkel om eventjes vlug wat boodschappen te doen bij de Albert Heijn.

Daarna – ja, dat klopt, er volgt nog meer – zijn we naar huis gegaan en zijn we zo ongeveer drie tot vier uren bezig geweest om het behang op het juiste formaat te snijden, de lijm aan te maken, het behang en de muur met lijm in te smeren en natuurlijk het behang ook daadwerkelijk op de muur te plakken. Tussendoor kwam de enige jongen, die overigens niet vloeiend Nederlands spreekt helaas, in ons studenten complex even buurten. Ook hij schoot even te hulp, erg aardig van hem. Eenmaal de laatste strook opgeplakt te hebben – oké, hij was bijna klaar voor gebruik – belde mijn vader. Ik moest maar met de trein terug, hij zou het niet meer halen. Prima dan. Ik aan het opruimen, want ik wilde wel een beetje op tijd thuis zijn, belde hij weer. Hoe laat ik er klaar zou zijn. Met ongeveer een half uurtje, dan zou ook de allerlaatste strook behang op de muur zijn geplakt, helemaal op maat gesneden. Hij zou me toch wel komen ophalen.

Zo gezegd, zo gedaan. Ruim 40 minuten later kwam hij al toeterend de straat binnen rijden en toen ik eenmaal in de auto zat, was ik allang blij dat ik niet met de trein terug hoefde. Ik voelde de vermoeidheid door me heen stromen. Het is maar goed dat ik geen boekjes heb om in te lezen, want vanavond zal het zeker niet laat worden. Misschien dat ik dan nu toch de televisie maar even aan zet om te kijken hoe het Nederland afgaat. Een goede avond gewenst.

Gaat Nederland winnen of niet?

Een kamer. Iets waar ik al een tijdje naar op zoek ben. Aangemeld bij twee makelaren. De één heel onvriendelijk, maar ik kon wel direct kamers bezichtigen. De andere werkt met een puntensysteem waarvan ik dacht dat het heel lang zou duren voor ik eindelijk een kamer aangeboden zou krijgen. Het tegendeel heeft zich nu bewezen. Gisteren ben ik naar Zwolle geweest – jemig, het is even een stukje lopen… – en heb ik de kamer bezichtigd. Echt geweldig.

Een mede-student beantwoordde de vragen die ik had. Je hebt een eigen keukentje, al moet je wel zelf een koelkast en elektrisch fornuis aanschaffen. Je hebt een deur met een hek ervoor waar je je was op kunt hangen en er is een wasmachine die wordt gedeeld. Iedereen betaald er €5,- per maand aan mee. De kamer is erg ruim, namelijk 22m2. Het behang moet er wel af, want er zit een beschadiging in, maar dat gaat wel lukken. De vloer moet ook gedaan worden en dan kunnen de meubels er in. Wat ik allemaal nodig heb? Een bed (check), twee kasten, een tafel en/of bureau, een koelkast, een fornuis, gordijnen (m’n ma wil ze voor me maken), verf (mijn stiefpa heeft een verfzaak), bureaulampen (check) en zo nog wel wat.

De komende tijd ga ik dus zorgen dat ik alles in huis krijg, want ik kan in principe er vanaf volgende week vrijdag 18 juni in. Om half 10 een laatste check met de opzichter en om half 11 onderteken ik het contract en betaal de eerste huur. Vanaf dat moment is de kamer van mij en kan ik er mee doen en laten wat ik wil (bij wijze van spreken). S. (de mede-student) was heel aardig en wilde wel helpen. Dat ik eventueel een katje zou hebben, zou ze ook niet erg vinden. Ze wilde er zelfs wel voor zorgen. Ik heb er echt zin in, ik heb zelfs een eigen bergruimte en alles wordt daar goed schoongehouden. Ook zijn ze geen feestbeesten. In de buurt zit een soort van winkelcentrum met een bibliotheek (

Nu alleen nog hopen dat ik geen herkansing op hoef te geven, want ik ben ‘s ochtends dus in Zwolle en kan dan niet naar school gaan om mijn herkansing op te geven of mijn cijferlijst op te halen. Direct geslaagd ben ik toch niet, want ik moet geschiedenis nog doen. Ik ga er niet vanuit dat ik een herkansing op moet geven, dus dat komt wel goed, hoop ik. Denk ik.

Word jij soms ook zo moe van al het geregel?