Een serie waar ik vroeger helemaal gek op was. Ik vond het super om Jessica en Elizabeth Wakefield te volgens in hun leven, vooral op high school. Het zijn zusjes, maar eigenlijk meer dan dat: een tweeling. Doordat ze zo op elkaar lijken qua uiterlijk, kunnen ze elkaars plaats innemen. Echter, van binnen verschillen ze heel erg. Jessica is meer het populaire type dat achter jongens aan zit en alles voor zichzelf wil hebben, terwijl Elizabeth een vast vriendje heeft en juist haar best doet op school. Ik vergeleek mezelf altijd met Elizabeth, in mijn ogen de leukste van het stel, maar nu ik het terug kijk, heeft ook Jessica wel wat.

Hierboven zie je de intro van Sweet Valley High. Het nummer dat wordt afgespeeld, is voor iedere seizoen hetzelfde. Enkel de beelden die je in de intro krijgt te zien, is voor ieder seizoen verschillend. In totaal zijn er vier seizoenen, in ieder seizoen 33 afleveringen die ongeveer twintig minuten duren. De serie is gebaseerd op de boeken van Francine Pascal.

Wil je een paar afleveringen zien? Ga dan naar YouTube en zoek op ‘Sweet Valley High S01E01′ en zo verder. Veel kijkplezier! ^^

Keken jullie ook graag naar high school series?

Nadat ik nu twee filmpjes heb laten zien – hoewel het echter alleen de intro’s zijn, het maakt het er niet minder leuk voor mij en hopelijk ook voor jullie op – van televisie series, die geacteerd zijn, die ik vroeger wel eens keek, vind ik het nu tijd geworden om ook eens een filmpje te laten zien en jullie te laten meegenieten van een tekenfilmpje. Ik neem jullie mee naar vroeger, hoewel dit nog steeds op televisie is: Calimero. Ik heb er zelfs nog een videoband van liggen. Ergens. Op zolder, geloof ik.

De serie wordt ook wel Calimero en zijn vrienden of Calimero en Priscilla genoemd. Want ja, samen met zijn vrienden – of soms ook eendjes die hij niet zo heel erg mag – en Priscilla, zijn vriendinnetje, maakt hij van alles mee. Ik vond vooral zijn stemmetje erg leuk. Net zoals de intro van de tweede serie:

“Zij zijn groot en ik is klein, en da’s niet eerlijk, o nee,” hoor ik Calimero nog altijd zeggen. Omdat hij bijvoorbeeld niet mee mocht spelen. Of omdat Priscilla dan met de andere eendjes om ging die hem niet zo mochten. Op de website van TROS is een hele pagina aan hem gewijt, waar je ook kunt zien dat de serie iedere werk/schooldag om 7.05 ‘s ochtends (ook op zondag) te zien is en bovendien ook om 13.45 uur in de middag, behalve dan op woensdagmiddag. “Kijk jij mee? Beleef het mee!”

Heb jij ook een tekenfilm waar je dol op was (of misschien stiekem nog wel bent)? Wat vind je van Calimero?

Titel:	Als je dit leest, ben ik dood
Auteur:	Sally Nicolls
Jaar:	2008
Thema:	Dood, gedachten, dagboek
Sterren:

De elfjarige Sam heeft leukemie en weet dat hij niet lang meer te leven heeft. Op 7 januari begint hij op advies van zijn lerares aan een boek waarin hij de laatste maanden van zijn leven beschrijft.Hierin stelt hij vragen waar niemand ooit antwoord op heeft, zoals: Hoe weet je dat je bent gestorven? Doet doodgaan pijn? Waar ga je na je dood naartoe? Ook maakt Sam een lijst van dingen die hij nog wil doen voor hij doodgaat, bijvoorbeeld een wereldrecord verbreken en een vriendin hebben. Samen met mijn vriend Felix, een lotgenoot uit het ziekenhuis, probeert hij deze wensen uit te laten komen. Maar de tijd dringt en Sams wensen zijn nog niet allemaal vervuld.

Dit boek, geschreven door Sally Nicholls, stond op de tienerafdeling van de boekhandel. Alhoewel ik dan geen tiener meer mag zijn, leek het mij toch wel interessant om te lezen. Dat klinkt misschien erg raar, omdat het wel over een ziekte gaat die in mijn familie vaak voor is gekomen: kanker. Daarvan ben ik op de hoogte, maar ik vind het mooi om emotionele boeken te lezen, denk ik. Zo heb ik ook Komt een Vrouw bij de Dokter gelezen, wat ik ook een erg integrerend boek vond. Nu moet ik er wel bij zeggen dat dit boek op een kinderlijke wijze is geschreven en daardoor een stuk minder emotie met zich mee neemt. Dat vond ik dan ook één van de nadelen, maar ja… wat wil ik ook, als ik een tiener boek ga lezen?

Wat ik wél leuk vond aan het boek, waren de lijstjes en briefjes die erin voor kwamen. Niet alleen getypte tekst, maar ook met een leuke opmaak erbij. Dit is overigens ook typisch iets voor kinder/tiener boeken heb ik gemerkt, want in volwassen romans kom ik ze vrijwel nooit tegen. Het boek is als een soort dagboek geschreven, wat ik zelf een leuke stijl vind. Er zijn wel veel hoofstukken op die manier, maar dat maakt eigenlijk niet zo heel veel uit. Het boek ziet er netjes uit en heeft ook een duidelijk lettertype.

Verder miste ik sommige details in het boek. Dat kan ook komen omdat ‘Sam’ het dan niet heeft opgeschreven. Hier te moe of te emotioneel voor was, maar misschien had dan iemand anders in zijn omgeving het kunnen opschrijven in zijn boek? Daardoor had het boek nog iets completer geweest dan het nu is. Het boek is uit het Engels vertaald, het origineel heet Ways to live forever. Het kan eventueel ook aan de vertaling liggen dat het niet heel erg in details is beschreven, maar dat lijkt mij sterk.

Wat voor soort boeken vind jij fijn om te lezen?