Vandaag is het eerste Paasdag. Op social media zie ik veel berichtjes langskomen die met het thema te maken hebben. Zo ook kortingscodes en meer van webwinkels (‘Plaats je bestelling bij mijn shop? Je krijg een gratis kaart erbij!’). Erg leuk allemaal, maar eigenlijk heb ik Pasen nooit echt uitgebreid gevierd. Uiteraard zijn de paaseitjes of eventuele andere chocoladeproducten (ooit opgevallen hoeveel chocolade er tijdens feestdagen wordt verkocht?) in huis gehaald en staan er paasstukjes in huis. Maar het echt vieren? Nee, zo ken ik deze nationale feestdagen niet. Toch heb ik nu, op wonderbaarlijke wijze, toch een gevoel dat het Pasen is.

Tijdens de lessen staat mijn laptop niet meer op mijn tafeltje. Althans, niet als we hem niet nodig hebben. Ineens krijg ik veel meer mee van de les. Bovendien heb ik mijn Blackberry wel. Als ik eventueel een berichtje zou krijgen, gaat het felle rode lampje branden en kan ik stiekem even een kijkje nemen. Dit zet zich voort na school tijd. Dan maak ik eerste de opdrachten die ik moet doen, leer ik als ik tijd heb nog een beetje en sluit pas in de avond het internet weer aan.

‘s Avonds mag ik schrijven, kijken naar tv series en bezig met de websites. En het werkt. Doordat ik mijn schoolwerk als eerste doe, stel ik het niet meer uit. Al zou je mij zo misschien dan niet inschatten. Dan maar even in de middaguurtjes zwoegen, ‘s avonds kan ik mijn ding doen. En als ik alleen ben in mijn kamer, ben ik stiekem wel blij dat ik dan even op Twitter en msn kan.

Maandag is ook een schooldag, al ben ik dan vrij. Dan neem ik de stof voor de colleges die week door, maak ik opdrachten af en leer ik alvast wat voor de tentamenweek. Je kunt er niet vroeg genoeg mee beginnen. Net als de rest van de dagen, mag ik ‘s avonds weer op het internet en schrijven.

Zaterdag en zondag zijn van mij. Geen planning, het liefst terug naar Sneek. Laptop aan of niet, ach dat zien we dan wel weer. ‘s Morgens heb ik de behoefte niet meer om hem aan te zetten: mijn berichtjes krijg ik immers ook wel door op mijn Blackberry. Dus iets missen doe ik eigenlijk niet. Behalve dat mijn Google Reader na een paar dagen toch wel erg vol staat en ik hem weer even moet legen. Ach, blogjes lezen doe ik ook wel als ik er zin in heb.

Daarbij is het ook wel eens zo dat ik Twitter helemaal vergeet. DM’s en mentions krijg ik wel door, maar als ik even ergens anders mee bezig ben, vergeet ik Twitter. Zo was ik vanmiddag even lekker aan het knutselen met mijn moeder aan een cadeau voor mijn tante, tussen alle hectiek door. En ik moet toegeven dat ik het eigenlijk ook niet mis. Het is leuk, het ia handig, maar zeker niet noodzakelijk. Ik neem er geen afscheid van, maar voel me niet schuldig als ik even een paar uurtjes absent ben. Heb je me werkelijk nodig? Stuur me een e-mail, mention, DM of weet ik het… mijn Blackberry piept voor je en ik weet dat je me even nodig hebt. Maar, onthoud, ik heb mijn rust wel even nodig. Ik zit dit met slaperige ogen te typen. Ik ben vermoeid en dat komt niet alleen doordat ik te weinig of slecht slaap.

Houd jij van schrijven? En dan bedoel ik niet op de computer typen, maar écht met de hand? Dan hoop ik dat je hier aan het goede adres bent. Ik vind het persoonlijk namelijk heel leuk om te schrijven, zowel op de computer als gewoon met de hand. Natuurlijk doe ik tegenwoordig veel met op mijn laptop, gewoonweg omdat het gemakkelijker is en bovendien veel sneller. Toch heb ik gewoon nog een dagboek en een notitieboek waar ik regelmatig dingen in opschrijf. Niet alleen schrijf ik voor mijn web-log, maar ook voor Everyzine en tot 12 juli nog voor Scholieren.com. Daarnaast schrijf ik veel artikelen en werk ik aan mijn verhalen. Je raadt het al: dit gebeurt allemaal op mijn laptop. Daar heb ik op zich geen problemen mee. Het gaat lekker snel en zo kan ik mijn inspiratie snel kwijt.

Toch zit het me niet lekker. Ik schrijf namelijk ook graag met de hand, maar ik wil dan wel een doel hebben. Bovendien vind ik het leuk om e-mails of post te ontvangen en te sturen en dus kwam ik op het volgende idee: ik ga een penvriend(in) zoeken. Zo dus ook deze oproep. Het is dus niet de bedoeling dat we gaan e-mailen. Natuurlijk in het begin wel of als er echt geen mogelijkheid is om te schrijven, maar ik wil graag iemand hebben waarmee ik kan schrijven via de post. Het duurt misschien wat langer, maar zoiets iets toch veel leuker? Ik zoek wel iemand van rond mijn leeftijd, waar ik lekker mee kan gaan schrijven.

Heb je interesse? E-mail me dan even op contact@nouk-san.nl, zodat we elkaars adres kunnen uitwisselen en kunnen gaan schrijven. Ik zou wel graag willen dat je jezelf even voorstelt, zodat ik een beetje weet met wie ik dan ga schrijven. Hopelijk ben jij binnenkort mijn penvriend(in)! ^^

PS: als meerdere mensen zich aanmelden, zoek ik er één of twee uit (het moet wel leuk blijven natuurlijk).

Soms sta ik echt verbaasd te kijken van het leven. Dit kan zowel in goede zin als in slechte zin zijn. De ene keer kan ik enorm genieten van het leven, de andere keer kruip ik liever in mijn bedje en sluit me af van de wereld. Dan wil ik me terugtrekken, even niets met anderen te maken hebben. Dan ga ik schrijven, dan ga ik nadenken, dan ga ik lekker achter mijn laptop zitten en open ik een word-document om mijn frustraties of verdriet te uiten. Natuurlijk doe ik dat niet alleen als het even wat slechter gaat. Nee, ik ben vrijwel iedere dag wel achter mijn laptop te vinden. Voor school, om te schrijven, om mijn web-log en Everytime te beheren, om in contact met mensen te blijven via msn, de e-mail en Skype. Ook kijk ik veel series en films of ga ik andere blogs of verhalen lezen. Je zou bijna kunnen zeggen dat mijn laptop, mijn leven is.

Ja, inderdaad, ik zeg bijna. Er zijn namelijk nog meer dingen in leven dan alleen mijn virtuele leventje. Ik heb school (hoewel ik natuurlijk nu eerst vakantie heb), ik heb werk (waar ik in augustus mee ga stoppen, maar ik ga zeker een ander baantje zoeken in Zwolle), ik heb vrienden waarmee ik optrek en waar ik naartoe ga, ik heb familie waar ik ook regelmatig te vinden ben. Dat wil niet zeggen dat als ik niet achter mijn laptop zit, ik er altijd op uit ben. Nee, ik kijk ook wel een televisie of pak er een goed boek bij.

Je hoort het wel, zo actief ben ik niet. Ik vind vele dingen leuk (hoewel ik ook vele dingen iets minder leuk vind) en heb meerdere interesses. Toch heb ik gemerkt dat ik steeds meer naar het schrijven word aangetrokken. Ik houd van schrijven, ik kan er mijn ei in kwijt. Als ik niet zou kunnen schrijven – en dus ook niet zou kunnen lezen – zou ik gek worden, denk ik. Als ik het nooit geleerd zou hebben, zouden er natuurlijk nog vele andere dingen zijn die ik doen kon, maar als ik het zou verleren of door een ongeluk het niet meer zou kunnen… dan zou ik wel gek worden.

Daarom kan ik niet zeggen dat mijn laptop mijn leven is. Nee, schrijven is mijn leven. Ik schrijf ontzettend veel. Al is het maar een klein sms berichtje naar een vriendin toe, of een e-mail naar een familielid. Bijna iedere dag schrijf ik een stukje in mijn dagboek. Ik schrijf niet simpel op wat ik die dag heb gedaan. Oké, het komt er natuurlijk wel in te staan, maar ik schrijf enkel de dingen op die belangrijk zijn. Zowel positieve als negatieve dingen. Gevoelens, gedachten, gebeurtenissen, gesprekken. Van alles. Het is voor mij zowel een boekje om mijn leven in bij te houden als iets waar ik eerlijk tegen kan zijn en het van me af kan schrijven. Bovendien kan ik zo ook wat oefenen om beter te leren schrijven, mooiere zinnen te maken en dingen beter te leren omschrijven. Hoewel ik veel dingen tegenwoordig typ, simpelweg omdat het sneller gaat en ik daardoor meer op schrijf op de één of andere manier, schrijf ik nog altijd als het om mijn dagboek gaat. Eerst schreef ik met van allerlei soorten pen, tegenwoordig gewoon met mijn vulpen. Hij ligt samen met mijn dagboek onder mijn kussen.

Mijn vulpen is niet alleen voor mijn dagboek hoor. Nee, zeker niet. Als ik naar school moet, komt hij in mijn etui en schrijf ik er op school ook mee. Ook voor dingen buiten mijn dagboek en school, wordt mijn vulpen gebruikt. Heerlijk, zo’n pen die je altijd kunt gebruiken (mits je natuurlijk inkt bij je hebt). Enkel naar mijn werk neem ik hem nooit mee, omdat er daar nog wel eens pennen worden gestolen en ik bang ben dat ik hem kwijt zal raken.

Naast mijn dagboek heb ik ook nog een inspiratieboek (heel handig, het is een notitieboek waarin ik alles in kan opschrijven wat in me opkomt), een plakboek (voor foto’s, treinkaartjes, toegangskaartjes, krantenknipsels etc.) en een boek waarin ik mijn familie en vrienden in zet (karaker, foto, wat ze van mij zijn etc.). Ook in deze boeken schrijf ik gewoon met de hand. Als ik het zo bekijk, schrijf ik meer met de hand dan ik had gedacht. Mijn blogs voor mijn web-log, mijn artikelen voor Everytime en Scholieren.com/weblog en mijn verhalen typ ik overigens wel allemaal op mijn trouwe laptop. De eerste twee omdat ik ze online publiceer, mijn verhalen omdat het sneller gaat en ik het zo ook nog (overzichtelijk) aan kan passen.

Om even terug te komen op het begin van mijn verhaal: vandaag is één van de dagen dat ik me het liefst terug trek achter mijn laptop en dat is dan ook precies wat ik nu aan het doen ben. Mijn vader ligt op het moment achter me op de bank te slapen en ik zit lekker een blogje te schrijven. Daarstraks heb ik ook al een artikel voor Scholieren.com/weblog geschreven en straks ga ik ook lekker verder met mijn verhaal.

Wat vinden jullie nu écht fijn om te doen?

…notebook! Jawel, jawel, ik heb gisteren mijn nieuwe laptop binnen gekregen. Het is een Dell Inspiron. Hij is enorm breed voor mijn gevoel (wat wil je ook, met die oude laptop van mij…), 15,6″ in totaal. Windows 7 staat erop en alles werkt zo ontzettend mooi, goed en snel. Ik ben er echt heel erg blij mee. Het is een zwarte en het toetsenbord werkt ook heel erg fijn (ghehe, ik kan alle letters tenminste weer bekijken!). 4GB RAM geheugen en iets van 500GB harde schijf. Ik heb enkel geen D: en C: schijf nu, dat vind ik wel balen… maar ja, dat overleven we ook wel weer (zorgen dat ik een externe harde schijf koop en daar al mijn documenten op zet dus, mocht hij ooit crashen).

Ik geloof dat ik alles er bijna op heb staan, behalve mijn muziek. Die moet ik nog van mijn andere laptop hier opzetten, alleen ik moet binnen nu en 20 minuten weg en zo snel lukt dat (helaas) niet, dus dat doe ik vanavond dan wel. Ik heb Photoshop er nu ook op staan en zelfs in een ingebouwde webcam. Klinkt vanzelfsprekend, maar voor mij was dat het absoluut niet!