Acht uur. De wekker gaat. Mijn eerste neiging is omhem uit te drukken en verder te slapen. Hoewel het vrijdag is – en ik dan inderdaad naar school moet, hoewel ik dan al in de trein had moeten zitten – is het vakantie, dus ben ik vrij. Maar net als ik mijn hoofd weer op mijn kussen neer wil leggen, herinner ik het me: vandaag is het moeder – dochter dagje.

Gister zat ik daarom om iets na negen uur in de auto. Om iets voor half elf zijn we in Zwolle. Niet de oorspronkelijke bestemming, maar daar praten wij niet meer over. Om kwart voor elf gaat de trein richting Utrecht, die uiteraard juist dit weekend een omleiding via Hilversum heeft vanwege spoorwerkzaamheden tussen Amersfoort en Utrecht. Een half uur extra reistijd.

Van mijn geboorte tot en met mijn tweede heb ik in het huis waar ik momenteel woon gewoond, samen met beide ouders. Toen zij uit elkaar gingen, ben ik met mama mee gegaan. Ik ging één keer in de twee weken een weekend en in het begin ook iedere woensdag naar papa toe. Ik heb zestien jaar bij mama gewoond. Volgens mij zijn wij vier keer verhuisd, maar we zijn altijd op vijf minuten afstand van papa gebleven. Niet expres, maar niettemin wel handig voor mij. Volgens mij was ik zeven of acht toen mama opnieuw trouwde, was ik tien toen broertje op de aarde werd gezet en was ik elf toen zusje werd geboren. Toen ik achttien werd, besloot ik bij papa te gaan wonen. Bij mama thuis was er vaak ruzie (tussen mij en mama + haar vriend, ter verduidelijking) en daarom wilde ik veel liever bij papa wonen. Want daar mocht ik immers bijna alles. Hij liet me vrij en dat was – naar mijn mening – precies wat ik nodig had. In het studiejaar 2010 – 2011 woonde ik voor drie kwart jaar in Zwolle, maar daarna ben ik weer bij papa gaan wonen en daar ben ik nu nog steeds.

Op haar eigen blog vertelt Marlies Sienot haar avonturen in de grote, magische stad. Dit keer mogen ook de lezers op Nouk-san meegenieten. Veel leesplezier!

Heb je wel eens gehoord van de uitdrukking ‘honden lijken op hun baasjes’? Nou, dit geldt ook voor katten. Tenminste, in het geval van de poezen van mijn vriend en mij. Pip en Bloem zijn heel lief en leuk, maar ze hebben wel elk hun eigen nukjes. Eigenlijk net zoals mijn vriend en ik.

Pip is de avontuurlijke poes. Zij viel al eens van ons balkon, omdat ze het balanceren op de reling niet kan laten. Net zoals mijn vriend: hij ziet ook maar weinig gevaar in een ladder op een balkon op drie hoog achter. Een ladder die heus niet vast gehouden hoeft te worden door een ander voor extra stevigheid. Terwijl hij staat te balanceren, kijk ik met trillende knietjes toe. Ik zou het liefst onder het bed kruipen. Zoals Bloem. Want Bloem is, net als ik, niet zo’n held. Je vindt haar niet terug op de reling. Net zomin als ik op een trap op het balkon ga balanceren. Ben je mal!

Ouders. Soms krijg je er wat van. Dit weekend was het mijn tijd om ze eens terug te pakken. Want soms kun je behoorlijk in een deuk liggen om hun reacties e.d. Stiekem zijn je ouders toch altijd je beste maatjes. Zo pakte ik een boek van Carry Slee op in de V&D afgelopen zaterdag. De titel? ‘Mama, je wordt oma!’ Het gezicht van mijn moeder was verkoopbaar en ik kwam voor de komende tien minuten niet meer bij. Mam, denk je echt dat ik je dat op die manier had verteld? Not. Een andere leuke optie is om – als je moeder de hand van je zusje (klein en smal) verwacht – jouw hand in haar hand te stoppen. Echt leuk, maar wel de verkeerde dochter. Helaas is het niet gelukt om mijn vader af te schrikken met een trouwjurk, die ik overigens vandaag aan had. “Mam, geniet ervan: dit gebeurt niet snel weer.”

Hoewel moe, ging ik vandaag toch redelijk vrolijk naar school. Niet dat het een super leuke dag zou zijn, in tegendeel. Wiskunde. Hoewel ik er een voldoende op heb gescoord, moeten we nu met examens bezig en moeten we morgen iets afhebben terwijl ik nu leren wil voor mijn toets MAW van morgen. Tekenen. Op zich wel leuk, ik ben bezig met een schattig meisje die op Sasori van Naruto lijkt. “Keep staring, brat… I might do a trick” wordt het opschrift. Geschiedenis. Normaal gesproken vind ik geschiedenis heel leuk, maar dit keer viel ik bijna in slaap. Nederlands. Het balansverslag waar iedereen zo om liep te stressen ingeleverd en verder niet veel gedaan buiten het lokaal, onder het mom van ‘bezig zijn met het mondeling’. Engels…

Zoektocht naar vermiste Oudegase gestaakt
LC | Gepubliceerd op 22 maart 2010, 12:05

OUDEGA (W) – Er wordt niet langer gezocht naar de vermiste Oudegase (43).

De zoektochten van het afgelopen weekeinde op de Oudegaster Brekken hebben geen resultaat gehad. De vrouw verdween zaterdag, waarna haar familie alarm sloeg. Vorige week was ze ook al enige tijd vermist. Toen werd ze onderkoeld en buiten bewustzijn aangetroffen op recreatiecentrum De Potten bij Sneek.

Bron: Leeuwarder Courant

Nu vraag je jezelf waarschijnlijk af wat dit bericht met mijn schooldag te maken heeft, maar dat is heel gemakkelijk te verklaren. Sinds vorige week woensdag is een jongen uit mijn klas niet meer op school, vanwege privé omstandigheden. Niet dat ik dit bericht al had gelezen voor ik het hoorde, maar de vrouw in het nieuwsbericht is zijn moeder. We hebben een kaartje gehaald, hier ingezet dat we hem veel sterkte toewensen en we aan hem denken. Vreselijk, het zou je moeder toch maar zijn…

Lees jij vaak de krant?