Ook al ben ik dan geen fan van de Koninklijke familie, een dag als deze met veel oranje en misschien wat rood, wit en blauw is altijd leuk. Heerlijk spulletjes verkopen op de markt of zelf over de markt heen lopen en te snuffelen naar leuke tweedehands spulletjes. Op 30 april ben ik blij met de koningin, hoewel ik normaal gesproken ook nooit naar het liveverslag op NOS kijk. Dit jaar was de familie in Rhenen en Veenendaal. De televisie stond toevallig aan. Een wat tweestemmig feest, had ik het idee. Verdriet omdat de hele familie er niet bij was en blijdschap vanwege het feest…

Gisteravond was het dan zover. Dé grote WK-finale waar iedereen zo naar uit keek: Nederland tegen Spanje. Dat het een moeilijke wedstrijd zou worden, dat wisten we al lang. Maar ach, we hadden onverwachts toch ook van Brazilië gewonnen, toch? Heel Nederland kleurde oranje en zat om half 9 ‘s avonds voor de buis gekluisterd. Of dat nou in een kroeg was, buiten in de tuin of toch maar in de woonkamer, dat maakte niet uit: iedereen wilde kijken. Helaas mochten alle toeters, kreten ‘Hup Holland Hup’, oranje vlaggetjes en andere versiering er niet om baten: Nederland verloor met 0-1.

Niet dat we niet terug op ons kikkerlandje mogen zijn, want het goal van Spanje is in de allerlaatste minuut van de verlenging gemaakt. Ze, of nee: we, hebben het toch aardig lang uitgehouden, hoewel er kansen genoeg waren voor zowel Nederland als Spanje. Niet dat ze super mooi gespeeld hebben, want er waren me er toch een partij blunders, maar ik vind dat ze de huldiging toch wel waard zijn: ze zijn toch mooi even tweede geworden!

Veel mensen willen nu de schuld in de schoenen van de scheidsrechter schuiven, maar dat slaat werkelijk nergens op. Inderdaad, hij vloot voor ieder klein dingetje af en zag soms dingen over het hoofd, maar hé: het is ook maar een mens die zijn best probeert te doen. Bovendien, als Nederland iets beter had gespeeld, hadden ze het ook kunnen winnen (geef bijvoorbeeld Robben de schuld, die twee keer het doel miste met te bal, maar daar horen we mensen niet over natuurlijk). Geslapen heb ik vannacht niet heel veel, omdat onze gezellige buren aan het schelden waren met keiharde muziek op, terwijl ze de vlaggetjes kapot maakten en naar beneden scheurden. Oh ja, en ze werden ook nog eens in de brand gezet. Oh, wat kunnen wij toch slecht tegen ons verlies… Het is toch zeker maar een spelletje? (Of zoals mijn opa altijd zei: “Geef alle 22 man een bal, dan hoeven ze er ook niet om te vechten.”)

Amen.

Hoe denken jullie hierover?

Gistermiddag – want de diploma uitreiking werd vanwege de wedstrijd Nederland tegen Uruguay verzet – mocht ik dan eindelijk ontvangen waar ik al zes jaar lang naar heb ‘verlangt’. Eindelijk was het dan zover en het leuke was dat ik als vierde HAVO-kandidaat mijn diploma in ontvangst mocht nemen. Met een grote grijns stond ik op het podium. Ik heb ein-de-lijk bereikt wat ik bereiken wilde, hoewel ik nu dan wel geen PABO ga doen, maar journalistiek. Of, als ik niet ingeloot wordt, communicatie. De diploma uitreiking was sowieso geslaagd, iedere mentor deed het op zijn/haar eigen manier en tussendoor waren er nog ‘preken’ van een paar andere medewerkers van school, er werd zelfs muziek gespeeld.

Echter, er waren toch twee dingen die me niet bevielen: ten eerste noemden ze P., de jongen die zelfmoord heeft gepleegd op 30 juni 2010, op een manier dat het leek alsof hij was omgekomen in een auto ongeluk of iets dergelijks, terwijl hij er duidelijk zelf voor gekozen heeft. Bij de examenkrant (die nu overigens digitaal is, op een cd gebrand) zat een kaartje: ‘Ter nagedachtenis aan P., die op 30 juni 2010 plotseling overleed’. Ten tweede noemde mijn Twitter-account op, mét beschrijving erbij en ik wil juist internet en privé wat gescheiden houden. Dankuwel, meneer R.!

Ach, wat maakt het eigenlijk nog uit? Ik heb mijn diploma binnen en ik kan beginnen aan het volgende avontuur in mijn leven, hoewel ik het hier zeker ga missen.

Zoals je op de foto kunt zien, heb ik een oranje hawaii ketting om. Waar was dat voor? Natuurlijk, ook voor de wedstrijd gisteravond. Soms, heel soms, houden scholen nog wel eens ergens rekening mee (sterker nog, ze moesten wel: veel mensen zouden er niet komen als ze het tijdens de wedstrijd hadden gehouden, ze sturen hem namelijk ook op). Anyway, de spanning was gisteravond soms bijna niet te houden. Ik zat op Twitter (wat echt heel druk was), msn (met twee meiden die niet van voetbal houden, maar hun gezin wel en ze er dus last van hadden) en ik keek ondertussen televisie. Het was even spannend, maar in de tweede helft kwamen er twee goals in drie minuten. Helaas nog wel één tegengoal in de laatste paar minuten, maar ze hebben gewonnen met 3-2 van Uruguay. Op naar de finale van zondag en nu hopen dat – want iedereen denkt dat Duitsland vanavond zal winnen – Duitsland niet weer wint, net zoals de laatste keer. Hup Holland, hup!

Ken jij ook mensen die geslaagd zijn of ben je zelf geslaagd? Gefeliciteerd in ieder geval!

“Met een beesie in de buurt voel je je beter. Het is leuker met een beesie om je heen. Het hoeft niet groot te zijn, een marmot of een konijn.” Wie kent dit nummer niet? Wel nu, het is van Kinderen voor Kinderen. Het nummer heet Ik en m’n beesie. Zoals iedereen misschien al weet, is de Albert Heijn momenteel bezig om beesies uit te delen (“De grootste supporter van het WK 2010!”). Of eigenlijk doen de caissières dat natuurlijk. Bij iedere €15,- krijgt men een beesie mee (je mag soms zelf ook nog wel kiezen hoor: oranje, rood, wit of blauw?) en soms ook wel eentje extra bij sommige bonus aanbiedingen. Dat is wat ik dus ook doe, momenteel bijna iedere dag. Oké, niet overdrijven: zo’n vier dagen per week gemiddeld, soms vijf.

“Met een beesie ben je nooit meer echt alleen. Met een beesie in de buurt voel je je beter. Deelt lief en leed of je een beetje bent getrouwd. Een kanarie of een kat. Een kikker of een pad. Alles kan, zolang je van zo’n beesie houdt.” Zo gaat het couplet nog verder, maar hier klopt natuurlijk iets niet in. Als je naar de context kijkt. Ten eerste is zo’n beesie niet echt. Het is gewoon een ijzerdraadje (voel maar eens goed, dan weet je ook waarom je hem overal omheen kunt binden etc.) met wat pluisjes eromheen en daar zitten dan weer lintjes en oogjes op. Simpeler kan niet, toch? Kleine dingetjes, groot plezier. Toch is dat niet voor iedereen. Sure, ze hangen hier achter ook in mijn kamer hoor: een oranje (die kreeg ik althans bij de Ahá, het tijdschrift voor medewerkers van de AH), een blauwe en een oranje. Nee, ik heb ze niet mee gesneakt uit de AH, ik heb ze eerlijk verkregen bij het boodschappen doen. Ze moeten alleen niet te dichtbij me komen, want dan krijg ik een kriebelneus en ga ik niezen, wat dus ook regelmatig voor komt als ik aan het werk ben: immers, ik moet ze aan bijna iedere klant meegeven en ik zit er praktisch naast. Dus hoezo “met een beesie in je buurt voel je je beter”? Ik voel me er alleen maar kriebelig en niezerig door. Van mij mag de actie snel afgelopen zijn.

Gelukkig voor mij waren er ook grote beesies en caps. Die caps interesseerden me niet echt, maar zo’n groot beesie heb ik wel weten te bemachtigen. Hier zitten niet van die vervelende pluisjes op en kan ik ook prima in de buurt zijn. Helaas voor andere mensen: ze zijn op. Althans, in Sneek zijn ze op. Naar mijn weten was het een ‘op = op’ actie en komen ze dus nu ook niet meer binnen (weet je hoeveel klanten je teleurgesteld weer naar huis moet sturen? Ik ben de tel eerlijk gezegd alweer kwijt geraakt…) naar alle waarschijnlijkheid. Dus, om mensen nog even extra jaloers te maken: die grote oranje beesies zijn heerlijk zacht en het zijn poppenkast poppen (je kunt met je hand dat ding laten praten). En weetje? Ik heb er lekker dus één! Ha!

PS: gisteren had ik wel vier boze klanten, overkomt me anders nooit… gisteren blijkbaar een slechte dag.
PPS: vandaag mag ik weer aan de bak, van 13.00 tot 18.00 uur. Joepie (maar niet heus)!
PPPS: ik heb nu mijn kamer, nu alleen nog tijd vinden om erheen te gaan en de verven, behangen, tapijt te leggen en meubels en spullen erheen te verhuizen.
PPPPS: bedankt voor alle lieve felicitaties gisteren.