Eigenlijk al sinds 21 september, maar het is toch echt officieel herfst. Als ik naar buiten loop, zie ik overal bladeren om mee heen op de straat. Op hopen, maar ook verspreid. Met één blik naar boven is het duidelijk dat ook de bladeren die nog wel aan de bomen hangen, er niet meer lang zullen hangen. Wat ik echt mooi vind aan de herfst, is dat de bladeren een mooie kleur krijgen. Rood, oranje en bruin. Ondanks de kou, regen en wind zijn er toch nog warme kleuren aanwezig. Het maakt de herfst mooi.

Ja, jongens en meisjes, vandaag even een weerbericht. Voorspellen zal ik maar niet aan beginnen, want daar bak ik toch niets van. Tenzij ik het natuurlijk van weeronline.nl zou halen, maar dat noemt men kopiëren en dat is nu eenmaal niet zo netjes. Daarom bespreek ik niet het weer dat nog moeten met jullie, maar het weer dat al is geweest. Hier in Zwolle althans. De afgelopen dagen is het vooral heel erg regenachtig.

Vanochtend brak eindelijk de zon weer door en heb ik mijn deur naar buiten wagenwijd open gezet om hier eens flink van te genieten. Mijn camera mocht met mij mee, maar wel om jullie te dienen van een prachtige foto natuurlijk. Het bewijs, hoewel niet iedereen dit hopelijk nodig heeft en ook heeft mogen genieten van een heerlijke dag vol zon in plaats van regen, wind en onweer. Nu hopen dat het morgen ook zo blijft, zodat ik de Flow agenda kan halen. Want ja, dat is nu eenmaal belangrijk voor mijn planning en zonder planning kan ik niet leven.

Vandaag was het dan zover. Om half negen op staan, om vervolgens te maken om op het Lübeckplein te Zwolle te komen. Volgens mij hadden we net zo goed om twaalf uur nog een keer kunnen komen, zo druk dat het er was. Gelukkig waren we vrij snel aan de beurt, hoewel we daarna wel een eeuwigheid hebben kunnen wachten op de rest van ons groepje. Daarna zouden wij een zogenaamde stadsloop gaan doen. Wat dus betekent dat je iets van de stad zou moeten zien. We hebben echter enkel een plein gezien waar de groepsfoto’s werden gemaakt, de McDonalds en de stamkroeg voor studenten: ‘Het Vliegende Paard’. Dit terwijl de andere groepjes wél door de stad liepen. Uiteindelijk zijn J. en ik er maar in ons eentje er eventjes op uit gegaan.<

Uiteindelijk terug naar het GRASweek terrein, waar vrij harde muziek werd gespeeld, we ons op moesten geven voor een sport en een restaurant voor de volgende dag. Dit mocht je zelf bepalen, samen met je groepje. Rond 18.00 uur, nadat de DJ klaar was en we met z’n allen uit volle borst ‘Het sprietenlied’ hadden gezongen, konden we beginnen aan het barbecueën. Voor mij en A. een vegetarisch schoteltje, de rest moest het doen met één grote schaal. Waar dus niet genoeg op lag. Hetzelfde gold voor de borden en het bestek. Hoezo, een goede organisatie?

Afijn, tijdens het eten kwam de mededeling dat het zou gaan regenen en hard ook. Zoals je dan wel raden kunt, vloog iedereen de tent in. Waar later het toneelstuk/stukje cabaretier zou worden gespeeld. Nog geen half uur later kwam de mededeling dat we door de regen heen moest – en het spoelde nog steeds hard – om naar een schuilplek te gaan. Niet dat de tent niet droog was, maar het zou ook beginnen met onweren en dat was niet verantwoord. Wij met z’n allen naar een andere schuilplek, waar iedereen stond te verreken van de kou natuurlijk. Na een half uur kwam er de mededeling dat het stuk niet meer door zou gaan. Nee, daar waren wij nog niet achter… pas na ruim een uur mochten wij het terrein verlaten, alsnog in de regen en het onweer. Ik had dus toen al gewoon ruim een uur thuis kunnen zitten, lekker droog en warm. Bah, nee, geen geslaagde dag vandaag, want we kwamen alsnog kletsnat thuis.

‘s Morgens om half tien word ik wakker en zie ik de regen buiten. Het regent niet hard, je hoort het water niet tegen de ramen kletteren, maar toch is het niet fijn. Eerst maar even achter de laptop dan. Even mijn mail checken, kijken of er nog wat moet gebeuren op Everyzine.nl en eventueel verder werken aan de lay-out van mijn blog. Na ongeveer een uurtje regent het nog steeds, maar ik ga me nu wel klaarmaken. Even onder douche en daarna vlug aankleden. Op Twitter meld ik dat ik even mijn referentie aan het ophalen ben en vlieg daarna de deur uit.

Het eerst wat ik voel als ik buiten kom, is de regen. Ik wist dat het er zou zijn, maar toch voelt het niet fijn aan. Mijn jas mag ik dan wel aanhebben, maar die is eigenlijk ook alleen maar verstikkend. Bah, geef mij dan toch maar het zonnetje. Op de fiets, waarvan het zadel te laag is en de versnellingen niet helemaal kloppen, ga ik er vlug vandoor. Misschien, als ik snel fiets, word ik niet zo nat. Mis. Het mag misschien slecht motregenen, maar je zult er nog verbaasd van staan hoe nat je er eigenlijk van op. Vooral van de regen die in mijn gezicht valt, word ik chagrijnig. Ik heb daar zo’n ontzettende hekel aan. Bovendien zie ik na een tijdje niet heel veel meer door de regendruppel die op mijn bril blijven zitten.

Als ik dan, na wat uren lijkt te duren, bij de Albert Heijn aankom, ben ik dus nat. Tegen mijn ex-collega’s zeg ik gedag en blijf met sommigen even praten. Natuurlijk, de baas is in gesprek, dus dan maar even wachten. Ondertussen krijg ik het laatste nieuws, of eigenlijk roddels, te horen. Niet dat ik er nog veel mee te maken heb, het voelt daar nog steeds als mijn werkplek. Sterker nog: iedere keer als ik er ben en ik sta met een ex-collega te praten, krijg ik enorme kriebel handen. Dan wil ik helpen, maar nu het mijn werk niet meer is, word ik bijna verboden om ook maar iets uit te voeren.

Ondertussen ben ik al een halfuur in de Albert Heijn, ben ik bijgepraat, heb ik afscheid van een paar ex-collega’s genomen waarvan ik nog geen afscheid had genomen (sommigen dachten dat ik gewoon op vakantie was) en heb ik zelfs de boodschapjes al gedaan. Toch nog maar even kijken bij de baas, die nog steeds in gesprek blijft te zijn. Na vijf minuten nog met E. hebben te staan praten, zegt hij dat ik er gewoon heen moet gaan en voor mezelf moet opkomen. Dat gesprek kan namelijk nog wel even duren namelijk. Prima, denk ik en ik stap op het kantoortje af.

“Mag ik even storen?” “Dat doe je nu toch al.” “Heeft u mijn referentie al klaar?” “Geen referentie, maar een getuigschrift.” “Ook prima.” “Hij hangt op het bord.” “Bedankt.” Ik pak het papiertje en loop dan vlug het kantoortje uit. Van de baas daar krijg ik soms echt de zenuwen, hoewel hij zeker wel aardig is. Ik lees hem door en het valt me gelijk op dat er taalfouten in staan. Een hoofdletter die er niet hoort, een komma die vergeten is en er staat ‘na behoren’ in. Kuch, dat moet dus ‘naar behoren’ zijn, maar ik klaag niet. Ik laat het papiertje lezen aan E., want het is zeker wel positief, hoewel helaas niet al mijn werkzaamheden erop staan vermeldt. Daarna ga ik lekker naar huis.

Vanmiddag heb ik mijn sollicitaties voor in Zwolle afgemaakt en een kopie van mijn getuigschrift erbij gevoegd, hoewel ik tussendoor nog een keer door de motregen mocht gaan om mijn moeder iets te brengen. Alleen zo kon zij mijn gordijnen voor Zwolle afmaken. Ach, ik moet er iets voor over hebben, toch?