De vakantie is weer voorbij. En dat betekent: naar school. Maar toen het einde van de vakantie naderde, bedacht ik me dat ik eigenlijk nog wel iets voor school moest doen. Juist ja. Echt, werken deed ik wel. Maar ja, met mijn bedrijf bezig (oftwel lezen, schrijven en designen) is soms wel zoveel keer leuker dan saaie leerstof waar je op de één of andere manier doorheen moet komen. Ik kan nu niet zeggen dat ik fantastische boeken deze periode heb op school waar ik met plezier een uurtje in duik. Helaas. Toch moest ik me eraan wagen en heb ik ervoor gezorgd dat ik in ieder geval bijna al het werk voor maandag af kreeg. Tot bleek dat de lessen maandag uitvielen en ik me voor niets druk had gemaakt. Schoolstress, ik heb het vrijwel nooit doordat ik óf alles ruim op tijd af heb óf iets valt uit waardoor ik me niet meer hoef te haasten.

Voor een uurtje naar Leeuwarden vliegen vind ik eigenlijk onzin. Zonde van mijn tijd. Ik moet er namelijk ook heen en weer terug. Als het dan in de ochtend is, heb ik er minder problemen mee. In de middag iets meer: ik heb niet heel veel aan mijn dag. Ik kan wel wat doen, maar erg gemotiveerd ben ik dan ook niet meer. Tussendoor werken is handig, maar niet altijd even efficiënt. Maar helaas staat het verplichte uurtje wel op mijn rooster en dus voelde ik me vandaag verplicht om rond twaalf uur naar het station te fietsen. De trein staat er dan al. Instappen en wachten tot ik in Leeuwarden ben terwijl ik muziek luister en wat doorlees voor school. Die informatie heb ik namelijk in dat verplichte uurtje nodig.

Ik roep het al tijden: ik heb een hekel aan talentenjachten op televisie. Met uitzondering van So You Think You Can Dance dan. De rest interesseert me niets. Het is teveel. Teveel van hetzelfde en teveel tegelijkertijd. Nee, dat is niet aan mij besteed. Geef mij Amerikaanse series maar. Helaas lijkt het nu op school ook bijna op een talentenjacht, het enige voordeel is dat er geen mensen afvallen. We blijven als klas gewoon bij elkaar.

Je kent het vast wel. De toetsen zijn eindelijk afgelopen. En dan is het wachten op de cijfers. Iets wat meestal wel meer dan een week duurt. Niet dat je helemaal in de zenuwen zit, maar je zou toch wel graag willen weten of je een voldoende hebt of niet. Op je gevoel durf je niet helemaal af te gaan.

Eén schooljaar bestaat uit vier periodes. Elke periode bestaat uit ongeveer zeven weken. In die zeven weken krijg je iedere week twee hoorcollege’s, twee trainingen en twee p-taken. Daaromheen heb je uiteraard nog SLB en stage(begeleiding). Onderhand zijn we aan het einde van de eerste periode gekomen. Het voelt als gister dat ik nog vakantie had (je weet wel, die vier maanden lange vakantie waar ik van heb mogen genieten), maar in werkelijkheid zijn we bijna twee maanden verder. De tijd gaat snel.

De brave ik is aan het begin van de periode al begonnen met samenvatten. Scheelt weer aan het einde van de periode, want de helft ken je ook al. En het braaf volgen van de hoorcollege’s helpt er ook wel bij, mits je de aantekeningen ook daadwerkelijk maakt uiteraard. Maar dan moet er wel een docent voor de klas staan die mijn aandacht weet vast te houden. Want ondanks dat ik een aardig goed concentratievermogen heb, houd ik mijn aandacht er niet bij als er een saaie piet voor de klas staat. Excuses moi.