Het maakt niet uit,
Of je wit bent of bruin.
Het maakt niet uit,
Of je klein bent of groot.
Het maakt niet uit,
Of je brunette bent of blond.

Het maakt niet uit,
Of je alleenstaand bent of getrouwd.
Het maakt niet uit,
Of je arm bent of rijk.
Het maakt niet uit,
Of je naar school gaat of werkt.

We wonen allemaal uiteindelijk in dezelfde wereld.
Maar samen maken we er iets moois van.

Slaperig kom je uit je bed. Het is koud. Je wilt terug de warmte in, maar maakt je toch klaar voor de dag. Ineens besef je dat het maandagochtend is. Zondagnacht zou er vorst komen. Die heeft blijkbaar echt een bezoekje gewaagd aan de aarde, want de auto is bevroren. Eerst krabben, dan op weg richting huis. Althans, je hoeft zelf niet te rijden. Dat doet je lieve vriend voor je, die je 20 minuten later afzet thuis. Werkze, schat. Ik zie je vanavond weer.

Ondanks de vrieskou en de vorst, schijnt de zon in volle glorie. Dat geeft op zichzelf alleen al een warm gevoel van binnen, maar het brengt ook verwarring mee. Wanneer kunnen wij nu echt zeggen dat we zomer, lente, herfst of winter hebben? Het weer gaat z’n eigen gang. Het lijkt nergens aan vast te knopen zijn. Net zoals mijn emoties en gedachten, soms.

Eergisteravond om klokslag 18.00 uur zou de wereld vergaan. Jezus zou terug naar aarde keren en een selectie van twee procent van de gehele wereldbevolking maken die het zou overleven. Er werd zelfs even gespeculeerd dat – omdat het Sinterklaasjournaal een extra uitzending zou hebben die avond – de goedheiligman de aarde gedag zou komen zeggen. Onzin natuurlijk, want we zijn er allemaal nog steeds.

Ik zat op de camping toen de klok zes uur sloeg. Een kwartier daarvoor had ik het tegen mijn moeder gezegd terwijl ze aan het koken was. Op Twitter telde ik af. Gewoon, omdat ik dat leuk vond. Toen het eenmaal zes uur was, tweette ik dat ik blijkbaar met mijn familie bij de twee procent hoorde die het zou overleven. Al had ik al eerder gezegd dat de wereld eergisteravond niet kon vergaan, vanwege het feit dat hij pas in december 2012 vergaat.

Mensen geloven er blijkbaar heilig in, maar zo ben ik niet. Men laat zich bang maken en lijdt eigenlijk het meest door het lijden dat hij vreest. Natuurlijk heeft iedereen zo zijn angsten, ik ook, maar je erdoor laten leiden is niet goed. Vecht ertegen en leef met de dag. Plannen zijn oké, maar geniet van het leven dat zich in het heden afspeelt. Eén van de redenen ook waarom ik het nummer ‘Nooit meer een morgen’ zo mooi vind en mijn motto is: “You don’t have to live forever, you just have to live”. Doe vandaag waar je zin in hebt, stel het niet uit tot later. En laat je niet bang maken door anderen. Als de wereld al vergaat, gaan we er met z’n allen aan en heeft geen van ons meer zorgen.

Deze blog is eerder al gepost op Ondertussen, maar ik vond hem ook geschikt voor hier.

Soms loop ik door de straten, of op het plein in de stad. Ik kijk dan naar de hemel, die zover boven ons is. En dan voel ik me opeens heel klein. Alles is zo groot om me heen en ik ben maar 0,00000000000000000000001% van de wereld. Eigenlijk nog veel minder. Pas als ik dan weer bij andere mensen ben, voel ik me ineens weer groot. Gewoon, omdat ik langer ben dan zij.

Titel:	Moonlight
Acteurs:	Alex O’Loughlin, Sophia Myles, Jason Dohring
Jaar:	2007
Thema:	Vampiers, liefde, detective
Sterren:

Moonlight follows Mick St. John, an immortal vampire and private investigator and his struggle to exist after he was bitten 60 years ago by his vampire bride, Coraline, on their wedding night. It also follows his internal torment as he falls in love with one he should not, one who is mortal named Beth, a news reporter, as well as his dealings with the woman who made him a vampire, his sire Coraline. Josef plays Mick’s immortal mentor.

Vampieren
De zoveelste vampier-serie zul je denken, alleen bestaat deze al wat langer. Op televisie had ik hem ook al gezien, grotendeels in ieder geval. Of ik herinnerde me delen niet, dat kan natuurlijk ook nog. In ieder geval, ik besloot de serie die maar uit zestien afleveringen (en dus één seizoen) bestaat, weer eens te zien.

Zoals in elke vampier serie tegenwoordig, zat hier ook weer een romance in tussen een vampier en een mens. Logisch, is het niet? Hoe die liefde altijd naar boven drijven komt? Wat mij echter wel aantrok, was dat Mick een private investigator is en Beth een verslaggeefster. Vooral de laatste trok mij aan. Nog een reden voor mij om de serie leuk te vinden.

De effecten zijn mooi, zoals de snelle bewegingen van vampiers. Bovendien zetten de acteurs hun personage redelijk geloofwaardig neer – want écht geloofwaardig zal het immers nooit worden, is het wel?